#RELACJA Z TRYBUN

W tym sezonie bez względu na przeciwnika staramy się walczyć o jak najlepszą frekwencję, a przede wszystkim o to, by trybuna najbardziej fanatycznych legionistów - Żyleta, była na każdym meczu wypełniona po brzegi. To szczególnie ważne, bowiem za parę miesięcy będziemy obchodzili 50-lecie Żylety oraz zorganizowanego dopingu na trybunach naszego stadionu.

Po dwutygodniowej przerwie wróciliśmy na trybuny i pojechaliśmy do Poznania. Jedynego miejsca w swoim rodzaju, gdzie często nienawiść do naszego klubu przebija miłość do klubu własnego. Antylegijne szaliki, flagi, dzieci z wymalowanymi na twarzach przekreślonymi eLkami w kółeczku - oto cały zakompleksiony Poznań. Już przed wyjazdem Nieznani Sprawcy uprzedzali, że poznaniacy lubują się w rzucaniu odchodami. Tym razem ciskali nie tylko fekaliami, ale i szklanymi butelkami - tak zwanymi małpkami, a po meczu również pirotechniką. Poznańskie zoo w pełnej krasie.

Mecze z Miedzią Legnica to na pewno nie są tymi, które najbardziej elektryzują kibiców. Fajnie jednak, że doszliśmy do takiego stanu, że bez względu na rywala frekwencja na naszym stadionie jest naprawdę przyzwoita, a Żyleta wypełniona całkiem szczelnie. O to chodzi i miejmy nadzieję, to stanie się już normą!

W poprzednim sezonie, mimo iż dwukrotnie graliśmy z Rakowem przy Limanowskiego, tylko raz udało nam się odwiedzić częstochowski stadion – na początku kwietnia tego roku podczas przegranego 0-1 meczu w ramach piłkarskiego Pucharu Polski. Wszystko przez przebudowę sektora gości, który po otwarciu „nowoczesnego” obiektu wyglądał tak, jakby został żywcem przeniesiony w obecne czasy z przełomu wieków. Wskutek, a może raczej dzięki medialnemu szumowi, jaki rozpętał się wokół tej „fantastycznej” konstrukcji, tę część dopiero co otwartego stadionu zamknięto i starano się ją nieco ucywilizować. Wprawdzie niewiele to pomogło, jednak widoczność w kierunku murawy uległa minimalnej poprawie. Tak czy siak każdy kibic, któremu przychodzi wizytować obiekt Rakowa, z pewnością odnosi wrażenie, że uczestniczy raczej w pierwszo- lub drugoligowym wydarzeniu aniżeli w meczu najwyższej klasy rozgrywkowej.

Frekwencja na meczach Legii w tym sezonie to pozytywne zaskoczenie dla nas samych. Podczas poprzednich spotkań były m.in. kibicowskie filmiki mobilizujące, plakaty i transparenty na mieście, a przy okazji ostatniego spotkania 18-tka Starucha na gnieździe przyciągnęła na nasz stadion wielu fanów. Dzięki wysokiej frekwencji, przez pierwsze dwa dni sprzedaż biletów na Radomiaka była w bardzo dobrej cenie - niższej o 30 procent. Tu trzeba przyznać, że klub realizuje bardzo fajny pomysł.

Za nami kolejny wyjazd na południe Polski w ciągu raptem kilku dni. Po piątkowej wizycie w Mielcu (niestety tylko na przystadionowym parkingu), tym razem przyszło nam wspierać Legię w Niecieczy w ramach rozgrywek Pucharu Polski. Po raz kolejny trzeba było brać wolne w pracy, albo urwać się parę godzin, by ruszyć na kolejny wyjazd do doskonale nam znanej "jaskini słonia".

Cztery miesiące temu nasza wizyta w Mielcu wyglądała zupełnie inaczej niż ta, którą zaliczyliśmy w ostatni piątek sierpnia. O ile w poprzednim sezonie, kiedy sektor gości był oficjalnie zamknięty, na stadion weszliśmy szybko i sprawnie za sprawą kibiców Stali, tak tym razem po kilkugodzinnej podróży okazało się, że meczu naszej drużyny nie zobaczymy. A wszystko za sprawą miejscowego szeryfa. Dyrektor ds. bezpieczeństwa na stadionie Stali, Tomasz Grazda, nie wyraził zgody na wniesienie flag na kijach. Hasło "Organizacja - Stal Mielec" nie wzięło się znikąd.

Kibicowska mobilizacja na mecze w tym sezonie przynosi bardzo dobre efekty. Na meczu z Górnikiem zanotowaliśmy drugą najlepszą frekwencję podczas wakacyjnych meczów przy Ł3 w ostatnich latach. Bez dwóch zdań spora w tym zasługa "osiemnastki", którą tego dnia świętował nasz gniazdowy.

Trzecim ligowym wyjazdem w sezonie 2022/2023 było spotkanie z Widzewem. Rywalizacja z łódzkim klubem od zawsze wśród fanów Legii wzbudzała wielkie emocje, podobnie było tym razem, gdy po raz pierwszy od 8 lat przyszło nam mierzyć się w spotkaniu nazywanym ligowym klasykiem.

W minionym sezonie jedną z drużyn, na którą „Wojskowi” nie mogli znaleźć żadnego sposobu i której wyższość musieli uznać w obu rundach, był Piast Gliwice. Wszyscy mieliśmy nadzieję, że nowe rozgrywki wleją w nasze serca nieco więcej optymizmu i niejako grubą kreską oddzielą beznadzieję, jakiej przyszło nam doświadczać w ostatnich miesiącach oraz że m.in. „Piastunki” mimo wszystko uda się ograć. Po kilku rozegranych kolejkach trzeba przyznać, że szału to może i nie ma, ale jakiejś wielkiej tragedii też nie.

Za nami drugi wyjazd w obecnym sezonie i kolejny komplet na wyjazdowym szlaku. Niestety jak się okazuje na poprawę wyników względem ostatniego, fatalnego sezonu, przyjdzie nam jednak poczekać. Najważniejsze jednak, żebyśmy my trzymali równą, wysoką formę. A ta podczas meczu na stadionie przy Kałuży, pomimo bardzo niekorzystnego wyniku, była naprawdę przyzwoita.

Sezon 2022/23 rozpoczęliśmy wyjazdowym meczem w Kielcach, później miał miejsce pożegnalny mecz Artura Boruca przy Ł3, a pierwsze spotkanie o punkty w nowych rozgrywkach na naszym stadionie rozegrane zostało w ostatnią sobotę z Zagłębiem Lubin. Początkowo lubinianie mocno zaskoczyli informując, że do Warszawy przyjadą pociągiem specjalnym...

W środę przy Łazienkowskiej miało miejsce pożegnalne spotkanie Artura Boruca, promowane przez nasz klub jako King's Party. Mecz z Celtikiem, bowiem w tym klubie Artur spędził sporą część swojej kariery, zaczął wzbudzać kontrowersje od momentu... ogłoszenia cen biletów. Te były mocno wygórowane (60 zł na Żyletę bez karnetu, 42 zł dla karneciarzy), jeżeli weźmiemy pod uwagę pod uwagę rangę meczu, termin (środek wakacji i godzina 18:00 w środę) i mimo wszystko okoliczności, a mianowicie całkowicie nieudany ostatni sezon.

Po niespełna dwumiesięcznej przerwie wróciliśmy na trybuny oraz wyjazdowy szlak. Sezon 2022/23 rozpoczęliśmy od wyprawy do Kielc, gdzie nie byliśmy przez trzy lata, bowiem Korona na parę sezonów spadła do pierwszej ligi.

W sobotę przy Łazienkowskiej zakończyliśmy fatalny dla piłkarzy sezon 2021/22. Dla nas był on swego rodzaju sprawdzianem. Wszak Legia od lat nie miała tak fatalnych wyników, więc można było sprawdzić, kto będzie z Legią nie tylko na dobre, ale i na złe, kiedy nie ma Ligi Mistrzów, mistrzostwa, ani pucharów, a widmo spadku zagląda w oczy.

Ostatnimi czasy wyjazdy do Białegostoku kojarzyły się nam jednoznacznie - z robieniem cyrków przez miejscowych, przez co zazwyczaj pozostawało nam podziwianie przystadionowego parkingu bądź też żmudne, wielogodzinne wchodzenie na stadion, w warunkach urągających ludzkiej godności. Odkąd w Jagiellonii nie pracuje pani Syczewska, sytuacja miała ulec zmianie, ale i tak jadąc na Podlasie, mało kto spodziewał się, że uda się nam wejść na stadion w miarę sprawnie. No i zostaliśmy zaskoczeni.

Czasy, kiedy mecze Legii z Górnikiem Zabrzem elektryzowały całą piłkarską Polskę, raczej bezpowrotnie minęły, choć z pewnością nie dla kibiców obu klubów, którzy – pisząc delikatnie – niespecjalnie pałają do siebie sympatią. Jak wiadomo, „Wojskowym” w bieżącym sezonie po prostu nie idzie. O ile początek rozgrywek wydawał się jeszcze obiecujący (vide bardzo dobre wyniki osiągane w europejskich pucharach), o tyle później było już tylko gorzej – w myśl hasła: „im dalej w las, tym więcej drzew”. Efekt? Przed spotkaniem z zabrzanami legioniści zajmowali dwunaste miejsce w tabeli z dorobkiem zaledwie 36 punktów i... siedemnastoma (!) porażkami, co na chwilę obecną stanowi rekord wszech czasów, a przecież sezon się jeszcze nie zakończył.

Na wyjeździe w Mielcu nie była zdecydowana większość z nas jeszcze nigdy. Nie licząc oczywiście wyjazdowych weteranów, jeżdżących jeszcze w latach 80., kiedy Stal miała zupełnie inny niż obecnie stadion, z dwukondygnacyjną trybuną, na której zasiadał ich młyn. Wszystko wskazywało na to, że drugi mecz Legii w Mielcu, odbędzie się bez naszego udziału.

Mecze rozgrywane w okresie świątecznym mają to do siebie, że na trybunach rządzą się swoimi prawami. Nie inaczej było w przypadku rywalizacji Legii z gliwickim Piastem, jako że pojedynek między obiema drużynami wyznaczono późnym wieczorem w Poniedziałek Wielkanocny. W związku z powyższym raczej nie należało się spodziewać wysokiej frekwencji przy Łazienkowskiej. Faktycznie, ta nie powalała, bowiem na trybunach zgromadziło się niespełna 11 tysięcy osób. Ci, którzy jednak odeszli od suto zastawionych stołów i przybyli na stadion, mieli nadzieję, że „Wojskowi” zmażą plamę sprzed pół roku, kiedy to stołeczny zespół boleśnie uległ na Śląsku „Piastunkom” aż 1-4. Szansa na zdecydowanie lepszy występ w porównaniu z tym wydawała się całkiem realna, zwłaszcza że legioniści w tym roku kalendarzowym prezentują się w miarę przyzwoicie.

Trzy dni po meczu w Częstochowie przyszło nam jechać na kolejny wyjazd za Legią. Tym razem w zdecydowanie liczniejszej grupie, bowiem do Poznania otrzymaliśmy 2 tysiące biletów. Jeszcze dzień przed meczem nie było pewne, czy na stadion przy Bułgarskiej wejdziemy, bowiem działacze Lecha wraz z policją próbowali nie dopuścić do wniesienia naszej oprawy. Ostatecznie wszystko się udało, a na trybunach zaprezentowaliśmy takie pierdo...cie, jakiego dawno nie było na wyjazdowym szlaku.

Już od dłuższego czasu wiadomo było, że jedyną przepustką dla Legii, by w sezonie 2022/23 zagrać w europejskich pucharach, będzie zdobycie Pucharu Polski. Dotychczas droga w "turnieju tysiąca drużyn" była dość łatwa, ale na ostatnim etapie walki o finał trafiliśmy na mocnego piłkarsko przeciwnika, jakim jest w tym sezonie Raków.

Dobra passa piłkarzy Legii trwa. Po remisie z rewelacją bieżących rozgrywek – Rakowem i przerwie reprezentacyjnej, z nadzieją i wytęsknieniem oczekiwaliśmy pojedynku przy Łazienkowskiej z gdańską Lechią, która plasowała się na czwartym miejscu ligowej tabeli.

Wtorkowe spotkanie przeciwko Termalice, która po kilku latach powróciła do najwyższej klasy rozgrywkowej, pierwotnie miało się odbyć pod koniec sierpnia ubiegłego roku. Władze Legii złożyły jednak wniosek o jego przełożenie, jako że „Wojskowi” rywalizowali wówczas ze Slavią Praga o udział w fazie grupowej Ligi Europy. Początkowo pojedynek obu drużyn miał się odbyć w środku zimy – na początku lutego, lecz ostatecznie przesunięto go na przedwiośnie, przez co legioniści rozegrali z tą samą drużyną najpierw mecz wyjazdowy, w którym zaledwie zremisowali bezbramkowo.

W piątkowy wieczór fani Legii wybrali się do Łęcznej, gdzie nie było nas od grudnia 2019 roku, kiedy w podobnych warunkach pogodowych wspieraliśmy nasz klub w Pucharze Polski. Tym razem stawką spotkania były trzy punkty w meczu dwóch drużyn walczących o utrzymanie. Eksperci mówili o tym spotkaniu w kontekście przysłowiowych sześciu punktów.

Fakt, że Legia rozgrywa mecz ligowy w poniedziałek, najlepiej oddaje, jak tragicznie idzie naszej drużynie w obecnym sezonie. To też czas, który pokazuje, kto faktycznie jest z Legią na dobre i na złe. Ten egzamin w poniedziałkowy wieczór zdało ok. 8,5 tys. osób. Niewiele, ale i tak trochę więcej niż obecnych było na ostatnim spotkaniu Pucharu Polski z Górnikiem Łęczna.

Mecz z Górnikiem Łęczna w ramach 1/4 finału Pucharu Polski był spotkaniem, na którym zgromadziła się najmniejsza liczba widzów na nowym stadionie (z wyjątkiem meczów, podczas których obowiązywały różne obostrzenia kowidowe). Jednocześnie był meczem, który obecni na trybunach na pewno zapamiętają. Wszystko za sprawą atmosfery, jaką stworzyła tego dnia Żyleta. Debiut nowej pieśni wyszedł niesamowicie, a rozśpiewani fanatycy jeszcze dobrych kilka minut po zakończeniu spotkania nie przestawali sławić najwspanialszego klubu na świecie.

Mecz z Wisłą przejdzie do historii jako ten, podczas którego fani Legii postanowili symbolicznie pożegnać aktualnego właściciela i prezesa klubu w jednej osobie, Dariusza Mioduskiego. Czarne chmury nad prezesem zbierały się dość długo, fanatycy już wielokrotnie wyrażali swoje niezadowolenie z jego działań, a kolejne decyzje, które wskazują na wyższość prywatnych biznesów od dobra naszego klubu, przelały czarę goryczy.

Za nami wyjazd do Niecieczy, gdzie nie byliśmy parę lat. Dotychczas piłkarze Legii w rywalizacji z Termaliką nigdy nie zdobyli tam choćby punktu, a sobotni mecz rozgrywany był pomiędzy dwiema najgorszymi drużynami ligi. Wysoka porażka w Niecieczy oznaczałaby spadek Legii na ostatnie miejsce w tabeli.

Niespełna dwa miesiące minęły od ostatniego meczu przy Łazienkowskiej - spotkania przyjaźni z Radomiakiem, na którym panowała świetna atmosfera, choć oczywiście okoliczności sportowe były niezbyt sympatyczne dla wszystkich, którym dobro Legii leży na sercu. Minęło kilka tygodni i... niestety zmieniło się niewiele. Osoby zarządzające klubem nie kiwnęły palcem, by w jakikolwiek sposób promować mecz przy Ł3. Sportowo nadal widzimy obraz nędzy i rozpaczy, a ponadto fani z niepokojem patrzą na prywatne ruchy biznesowe właściciela, które pozbawiają nasz klub integralnych części stadionu.

W tym sezonie zimowa przerwa w ekstraklasowych rozgrywkach potrwała wyjątkowo krótko, bo raptem półtora miesiąca. Dzięki temu nie musieliśmy jednak długo czekać na możliwość ponownego ekscytowania się porywającą polską ligą. A tak na poważnie, to po prostu szybciej dało się wspierać Legię, która do tej pory nie daje nam zbyt wielu powodów do radości. Siedemnaste miejsce w tabeli na koniec ubiegłego roku to porażka na całej linii. O winowajcach zaistniałej sytuacji powiedziano, zaśpiewano i wykrzyczano na trybunach już chyba niemal wszystko.