#RELACJA Z TRYBUN

Po remisie w Danii każdy z nas wierzył, że uda się zapewnić awans do fazy grupowej Ligi Konferencji Europy przed własną publicznością. Tym bardziej, że zainteresowanie meczem było olbrzymie - wszystkie bilety rozeszły się tydzień wcześniej, więc fantastyczna atmosfera była gwarantowana.

Jeszcze w Wiedniu przyszło nam planować kolejny europejski wyjazd. Niestety, zamiast na Cypr przyszło nam podróżować po raz drugi w ciągu kilku ostatnich lat do duńskiej dziury - Herning. Tak chciał los, więc nie szukając wymówek, że już tam byliśmy, czy że cienko z urlopem tydzień po tygodniu, zaczęliśmy sprawdzać opcje transportu do krainy Lego.

Po powrocie z Wiednia przyszedł powrót do naszej ligowej rzeczywistości i spotkanie z Koroną Kielce. Tym razem nie udało się nam zapełnić stadionu, ale frekwencję powyżej 20 tysięcy pod koniec sierpnia przy tak dużym natężeniu meczów można uznać za wynik przyzwoity.

W trzeciej rundzie eliminacji Ligi Konferencji Europy przyszło nam rywalizować z Austrią Wiedeń, po raz trzeci w ostatnich 20 latach. Wielu z nas doskonale pamięta dwa pierwsze "najazdy wiedeńskie" z roku 2004 i 2006, kiedy stawialiśmy się w austriackiej stolicy w 4 tysiące osób. Było to możliwe dzięki rozgrywaniu meczów na stadionie narodowym - Ernsta Happela, mogącym pomieścić ponad 50 tysięcy fanów. Od kilku lat Austria nie korzysta już z tego obiektu i gra na swoim, znacznie mniejszym, 17-tysięcznym stadionie. To oczywiście przekłada się na znacznie mniejszą pojemność sektora gości (1470 miejsc). Przed rokiem lechici otrzymali identyczną pulę biletów, ale bez problemu mogli nabyć kolejnych 1000 sztuk na sektory gospodarzy i następnie zasiąść tuż obok klatki.

W niedzielę Legia po raz drugi w historii zagrała z Puszczą Niepołomice. Pierwszy mecz miał miejsce przed czterema laty w rozgrywkach Pucharu Polski - wówczas mieliśmy okazję podróżować do tej niewielkiej, niespełna 17-tysięcznej podkrakowskiej miejscowości. Po awansie do Ekstraklasy Puszcza nie otrzymała pozwolenia na dalszą grę na swoim przaśnym obiekcie i zmuszona była do znalezienia obiektu zastępczego.

Na czwartym domowym meczu Legii w tym sezonie zanotowaliśmy trzeci komplet - tj. wszystkie dostępne w sprzedaży wejściówki zostały rozdysponowane. Na pierwszym meczu z Austrią Wiedeń na trybunach naszego stadionu pojawiło się ponad 26,5 tys. fanów, którzy przez 90 minut zdzierali gardła, by ponieść Legię do wygranej.

Niemal 6,5 roku – tyle czasu musiało upłynąć, aż piłkarskie drogi Legii z Ruchem Chorzów ponownie się skrzyżują. Klub z Górnego Śląska po raz ostatni występował na najwyższym szczeblu polskich rozgrywek ligowych w sezonie 2016/2017, czyli wówczas, gdy „Wojskowi” grali w Lidze Mistrzów. Trudno się zatem dziwić, że po tylu latach nieobecności fani „Niebieskich” mocno zmotywowali się na wyjazd do stolicy i wykorzystali wszystkie przyznane im wejściówki w sektorze gości, czyli 1730 sztuk.

Pogoda podczas rewanżowego meczu Legii z Ordabasami Szymkent była zgoła odmienna od tej, jaka zastała nas podczas wyjazdowego meczu w dalekim Kazachstanie. Tam blisko 40-stopniowy żar z nieba, z kolei z Warszawie deszczowy dzień (choć w trakcie meczu akurat nie padało) i temperatura dwukrotnie niższa.

Ponad 600 dni czekaliśmy na europejski wyjazd za Legią Warszawa! W ubiegłym sezonie "Wojskowi" nie zdołali zająć miejsca premiowanego grą w Europie. Ostatni wyjazd odbył się 25 listopada 2021 roku, na Wyspy Brytyjskie, do Leicester. Od tamtej pory z utęsknieniem czekaliśmy, aż dane będzie nam emocjonować się kolejnymi losowaniami przeciwników. To, że wyjazdy poza granice naszego kraju za ukochanym klubem są czymś niezapomnianym, wie każdy, kto choć raz miał okazję to przeżyć.

Komplet na meczu przy Ł3 podczas meczu ligowego? Niemożliwe! A jednak, to co przez wiele lat wydawało się nierealne, dziś jesteśmy w stanie zrealizować. Jak widać, koordynacja działań klubu i kibiców jest w stanie przyciągnąć na stadion dzikie tłumy, również w okresie urlopowym.

15 lat – tyle czasu upłynęło od ostatniej wygranej Legii w Superpucharze Polski. Wówczas na stadionie KSZO w Ostrowcu Świętokrzyskim „Wojskowi” pokonali Wisłę Kraków 2-1, a bramkę na wagę zwycięstwa zdobył na kilka minut przed zakończeniem spotkania zmarły w 2020 roku Piotr Rocki. W późniejszych latach legioniści meldowali się w tych rozgrywkach jeszcze ośmiokrotnie, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że ciążyło nad nimi jakieś fatum, jako że zawsze schodzili z boiska na tarczy (w tym cztery razy po rzutach karnych).

Sezon 2022/23 zakończyliśmy meczem ze Śląskiem - kolejnym, na który wyprzedane zostały wszystkie wejściówki. Szkoda, że cześć osób posiadających karnety a niewybierających się na mecz, nie udostępniła swoich miejsc... Dla Śląska mecz ten był niezwykle istotny, bowiem mógł decydować o spadku z Ekstraklasy.

Kiedy w kwietniu 2008 roku mieliśmy okazję po kilkunastoletniej przerwie pojechać do Gdańska na mecz Pucharu Polski (jeszcze na stary stadion przy Traugutta), mecze z Lechią były czymś, co wiele osób znało jedynie z opowieści starszych kolegów z trybun. Przez 15 kolejnych lat wyjazdy do Trójmiasta spowszedniały. Byliśmy jeszcze na starym stadionie i później na nowym gdańskim obiekcie, jak również na jego parkingu, gdy miejscowi politycy postanowili zamknąć sektor gości. W przedostatniej kolejce sezonu 2022/23 mieliśmy okazję po raz ostatni odwiedzić Gdańsk. Na jak długo? To się dopiero okaże.

Kolejny raz w tym sezonie udało się zebrać na naszym stadionie naprawdę przyzwoitą frekwencję. Na mecz z Jagiellonią sprzedanych zostało ponad 25 tysięcy biletów, a ostatecznie na trybunach zasiadło ponad 22 tys. fanów. Atmosfera towarzysząca spotkaniu na pewno zostanie nam w pamięci - w piątkowy wieczór bawiliśmy się wyśmienicie, raz po raz świętując kolejne bramki legionistów, którzy drugi raz w tym sezonie rozgromili grajków z Białegostoku.

Aż sześć lat nie byliśmy na stadionie w Szczecinie. Z powodu zakazów wyjazdowych, a później budowy stadionu MKS-u, bardzo długo przyszło nam czekać na ponowną wizytę przy Twardowskiego. Niedzielna wyprawa na najdalszy wyjazd krajowy zajęła nam blisko dobę. Po raz pierwszy mieliśmy okazję pojawić się na nowym stadionie Pogoni, który diametralnie różni się od tego, jaki funkcjonował tu przez długie lata.

Kiedy w 2018 roku graliśmy trzeci finał na stadionie Narodowym, wydawało nam się, że 2 maja będziemy gościli na kolejnych edycjach regularnie. Tymczasem musiało minąć pięć lat, zanim po raz czwarty Legia zagrała na Narodowym.

Tydzień po wyjazdowym meczu w Grodzisku Wielkopolskim „Wojskowym” przyszło zmierzyć się przy Łazienkowskiej w mazowieckim starciu z płocką Wisłą. Po ostatnich kiepskich ekstraklasowych wynikach szanse Legii na zdobycie mistrzostwa Polski stopniały niemal do zera. Jako że jednak kibicem się jest, a nie bywa, w dość licznym (zważywszy także na porę rozgrywania meczu) gronie zjawiliśmy się przy Ł3, aby głośnym dopingiem wesprzeć nasz zespół, który w lidze walczy już w zasadzie tylko o utrzymanie pozycji wicelidera rozgrywek.

Jeśli do minionego piątku ktoś z nas jeszcze łudził się, że mimo straconych punktów w Legnicy z Miedzią (2-2) i z Lechem przy Łazienkowskiej (2-2) Legia będzie jeszcze się liczyła w walce o mistrzostwo Polski, to w Grodzisku Wielkopolskim najpewniej stracił resztki wiary. Poznańska Warta, która od momentu powrotu na najwyższy szczebel piłkarskich rozgrywek gra na stadionie Dyskobolii, pokonała bowiem „Wojskowych” 1-0 i przerwała ich kapitalną serię 19 spotkań bez porażki, która trwała od października ubiegłego roku. Dodatkowo, jako że Raków wygrał swój mecz na Dolnym Śląsku, przewaga częstochowian nad zawodnikami stołecznego klubu wzrosła do 11 punktów, co obecnie daje legionistom już jedynie matematyczne szanse na wywalczenie krajowego trofeum, a i pozycja wicelidera Ekstraklasy wcale nie jest jeszcze taka pewna.

Mecze z Lechem zazwyczaj wzbudzają większe zainteresowanie wśród kibiców nie tylko w Warszawie, ale i całej Polsce. Tak dzieje się, kiedy naprzeciwko siebie stają nie tylko czołowe drużyny pod względem sportowym, ale i kibicowskim. Wobec zakazu wyjazdowego dla lechitów niedzielne spotkanie przy Ł3 straciło wiele na atrakcyjności, ale nie na tyle, by nie zgromadzić (po raz trzeci w rundzie wiosennej) kompletu widzów na stadionie. Delegacja fanów "Kolejorza", dzięki uprzejmości legionistów, zasiadła na trybunach.

Mecze rozgrywane w okresie świąt, a zwłaszcza te wyjazdowe, mają z reguły to do siebie, że kibice są zmuszeni do dokonywania trudnych wyborów – spotkań w gronie najbliższych lub wspierania ukochanej drużyny. Taka sytuacja przytrafiła nam się w Poniedziałek Wielkanocny, kiedy to zamiast pałaszować potrawy przy świątecznym stole przyszło nam jechać na Dolny Śląsk, by dopingować Legię w pojedynku przeciwko legnickiej Miedzi – drużynie stanowiącej z jednej strony czerwoną latarnię najwyższej klasy rozgrywkowej, która milowymi krokami zmierza ku degradacji, a z którą z drugiej „Wojskowi” potwornie męczyli się na jesieni przy Łazienkowskiej, przegrywając już 0-2, a ostatecznie zwyciężając 3-2. Mimo wszystko mieliśmy nadzieję graniczącą z pewnością, że nasi piłkarze staną na wysokości zadania i bez problemu ograją ostatni zespół Ekstraklasy. Czasami jednak trzeba się zmierzyć, a w zasadzie zderzyć z brutalną rzeczywistością.

Legia w Kaliszu nie grała od 42 lat, więc nic dziwnego, że dla większości z nas była to pierwsza wizyta w tym mieście przy okazji meczu Legii. Oczywiście na sektorze byli też ci, którzy zaliczyli wyjazd na finał Pucharu Polski z Pogonią Szczecin na kaliskim stadionie w czerwcu 1981 roku, po którym trofeum wróciło z legionistami do stolicy.

Po ostatnim, fatalnym sezonie, nikt nie miał większych nadziei przed obecnymi rozgrywkami, a kluczowym hasłem dla kibiców stało się "Legia walcząca do końca". Kiedy na 9 kolejek przed końcem sezonu Legia miała mierzyć się z Rakowem, mającym 9 punktów przewagi i wysoką wygraną w pierwszym meczu, nagle odżyły nadzieje na zdetronizowanie ukoronowanego już dawno przez media klubu z Częstochowy. Bilety na to spotkanie rozeszły się błyskawicznie, a ostatecznie na trybunach pojawiło się nieco ponad 28 tysięcy fanów.

Zdobycie biletu na mecz przyjaźni pomiędzy Radomiakiem i Legią nie było sprawą łatwą, a to z powodu bardzo małego stadionu, na którym "Warchoły" wciąż rozgrywają swoje mecze oraz sporego zainteresowania kibiców. Otwarta sprzedaż w Radomiu, prowadzona w galerii handlowej (bez sprzedaży on-line), trwała tylko kilka godzin.

Mecze takie jak te ze Stalą Mielec, Miedzią, czy inną Odrą Wodzisław zawsze były tymi, na których można było spotkać prawdziwych fanatyków. Chociaż wejściówki nie rozchodzą się w mgnieniu oka, ludzie nie zabijają się o bilety, jak to ma miejsce przy okazji meczów decydujących o mistrzostwie Polski, finale Pucharu Polski, czy spotkaniach z największymi wrogami... to właśnie one są kwintesencją prawdziwej miłości do naszego klubu.

Mecze Pucharu Polski w ostatnich latach często były miłą wyjazdową odskocznią od ligowej codzienności. Wystarczy wspomnieć takie wyjazdy, jak Opole, Głogów, Suwałki czy Skolwin, by na twarzy fanatyka zagościł uśmiech i tęsknota za takimi wojażami. Niestety, w tym sezonie, jak do tej pory, nie byliśmy rozpieszczani i pucharowe wyjazdy, które nam przypadły, to często odwiedzana Nieciecza czy Gdańsk.

Ponad 10 lat minęło od ostatniego meczu Legii z Widzewem przy Łazienkowskiej. I chociaż w międzyczasie RTS pojawiał się na naszym stadionie wspierając swoje zgody z Krakowa, czy Chorzowa, my zaś obecni byliśmy na wyjazdowych meczach w Pucharze Polski (a w tym sezonie również w lidze), to dekada bez meczu z jednym z największych wrogów (dla obu stron) sprawiła, że wszyscy czekali na mecz ligowy bardziej niż zazwyczaj.

Początek rundy rewanżowej w naszym wykonaniu jest całkiem niezły, biorąc pod uwagę atrakcyjność rywali zarówno na naszym stadionie, jak i na wyjazdach. Po komplecie zaliczonym w Lubinie, w dobrej liczbie pojawiliśmy się na "Tesco Arenie" w Gliwicach.

Szeroko pojęty udany początek legijnego 2023 roku sprawił, że z optymizmem mogliśmy udać się na drugi tegoroczny mecz domowy. Wypełniona przed dwoma tygodniami Żyleta i ogień w zapełnionym do ostatniego miejsca sektorze gości w Lubinie pokazał, że nasz fanatyzm ma się dobrze i z przyjemnością mogliśmy wyczekiwać kolejnego ligowego spotkania.

W pierwszy weekend lutego, po niespełna 3-miesięcznej przerwie, wróciliśmy na wyjazdowy szlak. Na pierwszy ogień ruszyliśmy do Lubina - po raz pierwszy w historii naszych wyjazdów do tego miasta podróżowaliśmy pociągiem specjalnym.

W tym roku przerwa pomiędzy rundami była wyjątkowo długa. A wszystko to przez Mundial w Katarze, który rozbił cały dotychczasowy kalendarz piłkarski w Europie. Ten również fakt sprawił, że rundę wiosenną rozpoczęliśmy wcześniej niż kiedykolwiek - jeszcze pod koniec stycznia. Od naszego ostatniego ligowego meczu, wyjazdu do Wrocławia, minęło dwa i pół miesiąca.