#RELACJA Z TRYBUN

Oprawa zaprezentowana przez nas na meczu z Astaną odbiła się szerokim echem na całym świecie. W dniu pierwszego spotkania z Sheriffem Tiraspol mieliśmy otrzymać informację nt. ewentualnej kary ze strony dojącej nas rok w rok UEFA. I tak, za lekcję historii, nasz klub ukarany został 35-tysięczną grzywną, liczoną oczywiście w europejskiej walucie. Temu właśnie poświęcona została choreografia zaprezentowana na meczu z popularnym "Szeryfem Terespol".

Wakacje w pełni. Dało się to odczuć się w piątek na stadionie Legii. Wysokie temperatury, początek długiego sierpniowego weekendu i słaby ligowy start spowodował, że przy Łazienkowskiej 3 stawiło się 13,8 tys. widzów, czyli aż o 11 tys. mniej niż na meczu z Astaną.

Turniej Tysiąca Drużyn, czyli nazwa, którą określa się nasz rodzimy Puchar Polski, to jedna z niewielu okazji, aby udać się za naszą drużyną w miejsca, których zazwyczaj nie mamy okazji odwiedzać. W ubiegłorocznej edycji „Wojskowi” nie popisali się, odpadając z rozgrywek już na samym początku. Wówczas „spuszczony” do pierwszej ligi zabrzański Górnik dał lekcję pokory legionistom, którzy, mimo iż wygrywali już 2-0, ostatecznie przegrali 2-3. Tym razem los przydzielił Legii rywala teoretycznie dużo słabszego – drugoligową Wisłę Puławy.

Jako że pasmo nie najlepszych wyników stołecznego zespołu trwa w najlepsze, każdy kibic z Łazienkowskiej miał nadzieję, że chociaż kolejny ligowy mecz legionistom uda się zakończyć zwycięstwem. Z tego samego założenia wychodzili wszyscy ci, którzy zdecydowali się na podróż w upalną, sierpniową sobotę do oddalonej o prawie trzysta kilometrów od Warszawy Niecieczy.

W środowy wieczór w rewanżowym spotkaniu 3. rundy eliminacji Ligi Mistrzów "Wojskowi" podejmowali przy Łazienkowskiej kazachską Astanę - zespół, z którym tydzień wcześniej doznali bolesnej porażki 1-3. By przedłużyć marzenia o zasmakowaniu drugi raz z rzędu tych elitarnych, europejskich rozgrywek, legioniści musieli wznieść się na wyżyny swoich umiejętności, ponieważ samo zwycięstwo nie wystarczało. Trzeba było wygrać co najmniej dwiema bramkami i to w dodatku z zerem z tyłu. Sytuacja nieciekawa, ale nie niemożliwa.

Po serii meczów, w których nasz klub prezentował się dość przeciętnie, żeby nie napisać słabo (wyłączając dwumecz z Finami), przyszedł czas na spotkanie, w którym legioniści mieli obowiązek wreszcie się przełamać i tak zwyczajnie w świecie po prostu je wygrać. Okazja ku temu nadarzała się świetna, bowiem w sobotni wieczór na Łazienkowską przyjeżdżał totalny beniaminek Ekstraklasy – Sandecja Nowy Sącz – drużyna, której kibice bratają się między innymi z naszymi sąsiadami zza miedzy.

W tym roku następca Łysego z UFA raczy nas pełną egzotyką. Ci, którzy po wyprawie na Wyspy Alandzkie nastawiali się na Czechy, Litwę czy Łotwę, musieli obejść się smakiem. Jednak znalazła się grupa fanów, którzy nie liczyli kilometrów oraz kosztów i znaleźli się tam, gdzie grała ich ukochana drużyna.

Pewnie gdyby dzisiejsza Legia była prowadzona przez kogoś innego niż Jacka Magierę, fani z Łazienkowskiej, inaczej reagowaliby na kolejną stratę ligowych punktów. W "Magica" jednak wierzymy wszyscy, bo to nasz człowiek - gość oddany Legii na całego. Nie dziwią więc inne reakcje trybun w porównaniu z tymi, jakie miały miejsce, kiedy przed rokiem naszym zespołem dowodził niejaki Besnik Hasi.

Po kapitalnej frekwencji na meczu o Superpuchar liczba widzów na rewanżowym spotkaniu z prawdziwym potentatem Wysp Alandzkich pozostawiała wiele do życzenia. I nie wiadomo w sumie skąd aż taka różnica pomiędzy tymi dwoma meczami, rozgrywanymi w środku sezonu urlopowego.

Ci, którzy wspierali Legię na Wyspach Alandzkich, zaraz po powrocie do kraju mogli ruszać na kolejne wyjazdowe spotkanie - tym razem na południe do Zabrza. Górnik co prawda przez rok nie grał w najwyższej klasie rozgrywkowej, a wcześniej długo przez budowę nowego stadionu nie przyjmował kibiców gości, ale nam akurat przed rokiem przyszło jechać do Zabrza na spotkanie Pucharu Polski. Także tym razem wykorzystaliśmy przyznaną nam pulę biletów i w sektorze gości zasiadło 1102 fanów.

Wyspy Brytyjskie, Wyspy Owcze, czy Wyspy Zielonego Przylądka - zapewne z geografii każdy z nas co nieco słyszał o każdych z nich, ale o Wyspach Alandzkich z pewnością wielu z nas dowiedziało się dopiero po wylosowaniu przez Legię niejakiego IFK Mariehamn. Klub gra w lidze fińskiej, wyspa należy do Finlandii, zaś zamieszkana jest w dużej mierze przez Szwedów, którzy za nic nie zamierzają posługiwać się językiem fińskim.

Pięć tygodni po zakończeniu poprzednich rozgrywek, wróciliśmy na Łazienkowską przy okazji meczu o Superpuchar. Od kiedy spotkania o to trofeum rozgrywane są na boisku mistrza Polski, nie zaś na neutralnym terenie, skończyły się problemy z tym, kto ma losować drużyny do rozgrywek. Ceny biletów na spotkanie z Arką były bardzo atrakcyjne - 10 złotych dla karneciarzy i 15 zł dla pozostałych, ale i tak, aż tak wysoka frekwencja (27 tys.) w okresie wakacyjnym była sporym zaskoczeniem.

Już dawno na naszym stadionie nie mieliśmy takich emocji. Siedem długich minut po ostatnim gwizdku sędziego czekaliśmy na wynik spotkania Jagiellonia - Lech. Dopiero po tym czasie mogliśmy świętować 13. tytuł mistrza Polski dla najwspanialszego klubu na świecie. W zupełnie innych nastrojach stadion przy Ł3 opuszczała liczba grupa lechistów. My zaś, pomimo deszczowej aury, licznie udaliśmy się na Starówkę, gdzie dość długo przyszło nam czekać na piłkarzy.

Ostatni w tym sezonie wyjazd cieszył się bardzo dużym zainteresowaniem. Sektor gości w Kielcach nie należy do największych, a tego dnia z pewnością, gdyby był kilkukrotnie bardziej pojemny, i tak wypełnilibyśmy go do ostatniego miejsca. Tym bardziej, że od naszego ostatniego wyjazdu minął miesiąc, bo w Szczecinie i Białymstoku zabrakło nas - przynajmniej w sektorze gości - z powodu zakazu wyjazdowego.

W środowy wieczór wszystko ułożyło się tak jak byśmy sobie tego życzyli i na 2,5 tygodnia przed końcem rozgrywek, jesteśmy już jedną nogą na Starówce. Mecz z Lechem był niesamowity pod każdym względem - nie tylko pewnie wygrali piłkarze, ale także na trybunach było wręcz doskonale. Oprawy Nieznanych Sprawców to od dawna ścisła światowa czołówka, a w środę mieliśmy okazję zobaczyć prawdopodobnie najlepszą kartoniadę na trzy trybuny.

Na trzy tygodnie przed końcem sezonu przy Łazienkowskiej odbył się mecz z Termaliką. Z jednej strony można powiedzieć - nieciekawy rywal, z drugiej - jakie to ma znaczenie? Ci, którzy w niedzielne, słoneczne popołudnie wybrali się na stadion z pewnością nie żałowali wyboru. Piłkarze nastrzelali rywalom pół tuzina bramek, my zaś na trybunach bawiliśmy się fantastycznie, wprowadzając do repertuaru nową "choreografię" jednej z pieśni.

Po meczu z Wisłą z pomocą Jagiellonii przyszła Komisja Ligi, która nałożyła na legionistów zakaz wyjazdowy na dwa mecze. Przez nadgorliwość ekstraklasowych działaczy, przepadł nam nie tylko wyjazd do Białegostoku, ale i do Szczecina. Jednak na obiekcie "Portowców" nie zabrakło kibiców ze stolicy.

Rundę mistrzowską rozpoczęliśmy od spotkania na swoim stadionie z Wisłą. Zainteresowanie nie było aż tak duże, jak można się było spodziewać. Klub sprzedał około 10 tysięcy pakietów na cztery spotkania, licznik biletów wskazywał niemal pełny stadion, tymczasem na trybunach pojawiło się niewiele ponad 22 tysiące osób.

W sobotnie południe, kilka minut po godzinie 12 ruszyliśmy pociągiem z Dworca Zachodniego w stronę Krakowa na ostatni wyjazd w rundzie zasadniczej. Droga przebiegała bez problemów i już parę minut po godzinie 15 wjechaliśmy na Dworzec Główny, skąd autobusami udaliśmy się pod stadion Cracovii. Na szczęście mieliśmy jeszcze 2 godziny do meczu, dzięki czemu wszystkim udało się wejść na stadion na czas.

Niespełna 18 tysięcy kibiców postanowiło spędzić poniedziałek Wielkanocny przy Łazienkowskiej. Już dawno nasz klub nie grał tego dnia meczu, więc nie brakowało obaw o frekwencję na trybunach. Parę tysięcy karneciarzy co prawda odpuściło, jednak i tak całkiem przyzwoita liczba fanów wybrała spędzenie tego popołudnia z legijną rodziną. Szkoda tylko, że zamiast świętowania lidera, to goście zrobili nam śmigus dyngus...

Takie wygrane cieszą najbardziej. Szał radości po bramce w ostatniej akcji meczu w Poznaniu był trudny do opisania. W takich momentach wszystko inne odchodzi na bok - zapomina się o zmęczeniu wyjazdem, troskach w domu, czy pracy, nic innego nie ma znaczenia. Liczy się tylko gol dla ukochanego klubu, przez który kilkadziesiąt tysięcy pyrusów jeszcze bardziej będzie nas nienawidzić, my zaś jeszcze długo po meczu świętować wygraną w tak fantastycznych okolicznościach.

Po przerwie na mecze reprezentacji znów wróciliśmy na Łazienkowskiej. Mecz z Pogonią miał obejrzeć komplet widzów, jednak oficjalnie frekwencja była znacznie niższa od pojemności stadionu i wskazań klubowego licznika. Wszystko za sprawą "ligomistrzowych" karnetowiczów. Na szczęście już niedługo pożegnamy się z problemem sztucznego nabijania licznika. Spotkanie z Pogonią było tym, na którym do kibicowskiego repertuaru weszła nowa przyśpiewka wysławiająca "Kuchego Kinga".

O tym, że Legia na scenie ultras od lat jest w ścisłej światowej czołówce, chyba nikt nie ma wątpliwości. Legioniści jednak nie zamierzają osiadać na laurach, tylko raz za razem udowadniają, że wiodą prym w kibicowskim rzemiośle. 15 lat po pierwszej odwracanej kartoniadzie, jaka miała miejsce przy okazji meczu na starym stadionie Wisły, ultrasi z Łazienkowskiej zaprezentowali... pięciostronną kartoniadę w Gdańsku!

Komplet na trybunach, blisko tysiąc przyjezdnych, oprawa, głośny doping i na koniec radość z wygranej - w niedzielny wieczór przy Łazienkowskiej było wszystko czego możemy oczekiwać. Bilety na mecz skończyły się kilka dni przed rozpoczęciem spotkania, a mimo to, w dniu meczu kolejki po karty kibica i do kas nie należały do najmniejszych. Warto dodać, że w dni meczowe klub uruchomił nowy punkt do wyrabiania KK, który znajduje się na wysokości boisk bocznych, od strony ulicy Łazienkowskiej.

Na pierwszy ligowy wyjazd w tym roku kalendarzowym przyszło nam się udać do Lubina. Ostatni raz na stadionie przy ul. Skłodowskiej-Curie gościliśmy w drugiej połowie lutego ubiegłego roku. Wówczas do miedziowego miasta udała się tysięczna grupa legionistów. Tym razem, zarówno przez kiepski termin meczu, który wypadł w piątkowy wieczór, jak i w wyniku pustek w kibicowskich portfelach, dokonanych przez wyjazd do stolicy Holandii, na podróż do województwa dolnośląskiego zdecydowała się ok. 470-osobowa grupa fanów ze stolicy.

Legia kontynuuje fatalną passę w rundzie wiosennej, rozdając punkty na lewo i prawo na własnym stadionie. Publiczność nie wytrzymała takiego stanu rzeczy i w 25. minucie spotkania z Termaliką, kiedy goście prowadzili 1-0, a nasi nadal kopali się po czołach, rozpoczęły się pierwsze okrzyki "Legia grać, k... mać!".

Przygoda w europucharach niestety dobiegła końca. W Amsterdamie zaprezentowaliśmy się z bardzo dobrej strony, wypełniając sektor dla przyjezdnych w 2800 osób, a zainteresowanie i tak było zdecydowanie większe. Teraz pozostaje nam skupić się na meczach ligowych i wypełniać sektory gości w Lubinie, Poznaniu czy Gdańsku.

Piłkarze Legii kompletnie zawiedli oczekiwania kibiców, przegrywając na własnym stadionie z Ruchem aż 1-3. Pomimo walenia głową w mur, przez całe spotkanie mogli liczyć na wsparcie trybun, a po ostatnim gwizdku sędziego usłyszeli od Żylety: "Hej Legio, jesteśmy z Wami!". Fani Ruchu dotarli do celu mocno spóźnieni i mieli problemy z wejściem na stadion w komplecie, zaś w drugiej połowie zaprezentowali oprawę.

Po dwóch miesiącach przerwy wróciliśmy na trybuny. W czwartkowy wieczór stadion Legii wypełnił się po brzegi przy okazji pierwszego meczu 1/16 finału Ligi Europy z Ajaxem. W przeciwieństwie do wejściówek na fazę grupową Ligi Mistrzów, bilety dość długo były w sprzedaży. Jeszcze w dniu meczu można było trafić pojedyncze sztuki ze zwrotów.

We wtorek odbył się drugi w tym roku mecz koszykarzy Legii przed własną publicznością. Jak wiadomo, w hali przy ulicy Obrońców Tobruku nie da się nudzić. Tak było i tym razem, bo młyn ponownie wypełnił się po brzegi, a fani z Jelonek zaprezentowali dwie oprawy w ramach akcji Ultra Dzielnica.