#RELACJA Z TRYBUN

Wielkosobotnie wyjazdy mają swój niepowtarzalny klimat. Najpierw oczywiście trzeba pokombinować w domu, by wymigać się od świątecznych obowiązków. W tym roku po raz pierwszy mieliśmy okazję odwiedzić nowy stadion Arki Gdynia - i to dzięki uprzejmości miejscowych kibiców. Zakaz za zeszłoroczny mecz z Górnikiem, obowiązywał bowiem do końca sezonu zasadniczego, czyli obejmował również mecz na Pomorzu.

Ponad 20 tysięcy kibiców przyszło w chłodny, niedzielny wieczór na Łazienkowską. Dawniej mecze z Wisłą zwane były klasykami, dzisiaj daleko im do tego miana, ale i tak wzbudzają niemałe emocje. Efektem tego był konkretny festiwal bluzgów pomiędzy obiema ekipami, jak również pod adresem łódzkich przyjaciół Wisły, którzy po sobotniej wizycie w Nowym Dworze, tym razem licznie wspierali wiślaków przy Ł3.

Pięć dni po meczu z Jagiellonią przy Łazienkowskiej rozegraliśmy kolejne ciekawe piłkarsko i kibicowsko spotkanie. Poznaniacy zdecydowanie liczniej niż białostoczanie stawili się w sektorze gości, a i pod względem ultras niedzielny mecz wypadł zdecydowanie lepiej. Lepsza była także frekwencja.

"Jak jest zima, to musi być zimno. Takie jest odwieczne prawo natury" - tekst z nieśmiertelnego "Misia" znajduje odzwierciedlenie w ostatnich dniach lutego. A, że liga nasza już od kilku lat gra od pierwszej połowy tego miesiąca, nic dziwnego, że czasem trochę przymrozi. Zapowiadane na wtorkowy wieczór -15 stopni sprawiło trochę paniki. Mówiło się nawet o przełożeniu całej kolejki, ale ostatecznie do tego nie doszło.

Pierwszy ligowy mecz w 2018 roku legioniści odbyli już wprawdzie przed tygodniem, kiedy to mierzyli się w Lubinie z miejscowym Zagłębiem, ale wówczas spotkanie na zakazie obserwowała jedynie 500-osobowa grupa fanów z Warszawy. Wszyscy, którzy nie mogli pojechać na Dolny Śląsk, czekali zatem z wytęsknieniem na noworoczną inaugurację rozgrywek najlepszej pod słońcem ligi na Estadio WP.

W ostatnich latach przerwy zimowe nie są tak długie jak kiedyś. Mimo wszystko półtora miesiąca wystarczyło, by nieco zatęsknić za tą najwspanialszą ligą świata, a przede wszystkim, za wspieraniem naszego ukochanego klubu. Co prawda Komisja Ligi - organ Ekstraklasy SA - nałożył na nas zakaz wyjazdowy do końca sezonu zasadniczego, ale kolejny raz dzięki uprzejmości gospodarzy, mogliśmy pojawić się na trybunach.

Mecz z Wisłą Płock był ostatnim, jaki w tym roku rozgrywali nasi piłkarze. Przed dwumiesięczną przerwą na Łazienkowską przyszło 13,7 tys. kibiców. Przyjezdni, którzy wspierani przez Stomil (70), dotarli do Warszawy kilkunastoma autokarami. Niestety to oni mieli tego dnia powody do radości. W ostatnich minutach spotkania, mnóstwo osób ruszyło do wyjść, śpiewając jednocześnie "Nie poddawaj się...".

Listopadowa wyprawa kielecka nie była ostatnim wyjazdem kibiców Legii w 2017 roku. Dzięki uprzejmości Piasta około 400 osób ze stolicy mogło we wtorkowy wieczór obejrzeć na żywo mecz swojego ukochanego klubu w Gliwicach.

W sobotni wieczór przy Łazienkowskiej mieliśmy okazję przedostatni raz w tym roku dopingować nasz zespół. W chłodny wieczór na trybunach stawiło się trochę ponad 11 tysięcy kibicówm czyli niewiele więcej niż na meczu z Bytovią. Na każdej z trybun nie brakowało wolnych miejsc, ale nasz doping naprawdę mógł się podobać.

Na meczu z Bytovią pojawiła się co trzecia osoba obecna na meczu z Górnikiem. Kolejny raz zawiedli karneciarze, którzy w dużej mierze wybrali ciepłe kapcie i wygodną kanapę. Przy Ł3 stawiło się najmniej widzów od momentu oddania do użytku nowego stadionu, czyli od sierpnia 2010 roku - niewiele ponad 7,2 tys. widzów. Podczas kiedy jedni się lenili, fanatycy zdzierali gardła aż miło. Właściwie tak jest zawsze, kiedy na trybunach pojawiają się ci, którzy będą tutaj zawsze, bez względu na rywala, okoliczności, stan zdrowia i portfela.

Zakaz na wyjazdowy mecz z Koroną mieliśmy już od jakiegoś czasu. Po konkretnym pokazie pirotechnicznym na meczu z Górnikiem Komisja Ligi dołożyła nam jeszcze dłuższą przerwę wyjazdową - do końca sezonu zasadniczego, czyli do początku kwietnia. Dzięki uprzejmości koroniarzy, już tydzień po meczu z Górnikiem utarliśmy nosa działaczom KL oraz Bońkowi, któremu marzy się januszowa atmosfera z meczów kadry.

Już dawno mecz Legii z Górnikiem nie wzbudzał takiego zainteresowania jak w niedzielny, listopadowy wieczór. Wiadomo już, że spotkanie - bez względu na konsekwencje - na długo zapisze się w historii ruchu u(L)tras. Nieznani Sprawcy kolejny raz udowodnili wszystkim, że nie mają sobie równych w Polsce, a i w Europie niewiele ekip może pokusić się o tak efektowne prezentacje.

Rozgrywanie meczów w niedzielny wieczór i to jeszcze w oddalonym o prawie 600 kilometrów Szczecinie nie należy do najprzyjemniejszych wiadomości dla kibiców gości, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że następnego dnia z samego rana trzeba pokwapić się do pracy, a nie zawsze można sobie pozwolić na "eNŻetkę".

Pogoda w niedzielę była wybitnie niesprzyjająca - padający od rana deszcz oraz chłód na pewno nie zachęcały do dłuższego wyjścia z domu. Komu chciałoby się w takich okolicznościach przyrody marznąć i oglądać wątpliwej jakości widowisko piłkarskie? Ano jest jeszcze trochę takich wariatów, którym niestraszne deszcze, wiatry, ani jakiekolwiek inne przeciwności losu. Z drugiej strony, raptem 14,4 tys. to wynik nieadekwatny do naszego potencjału...

Komisja Ligi nakłada ostatnio na nas zakazy wyjazdowe za byle gówno, ale na szczęście zakazy te nie dotyczą rozgrywek Pucharu Polski, gdzie mieliśmy okazję zaliczyć po raz kolejny nowy teren. Po wyjeździe do Opola na mecz z Ruchem Zdzieszowice, tym razem w środku tygodnia w blisko cztery setki podróżowaliśmy do Bytowa.

Dłuższa przerwa od meczów przy Łazienkowskiej, a także przerwa na kadrę, pozwoliła trochę oczyścić atmosferę i zapomnieć o ostatnich dokonaniach naszych piłkarzy. Już kilka dni przed spotkaniem z Lechią SKLW oraz grupy kibicowskie zapowiedziały normalny doping. Ostatecznie na trybunach pojawiło się 18,5 tysiąca fanów. Lechiści nie przyjechali do stolicy z powodu zakazu wyjazdowego.

Pojedynki Lecha z Legią od lat działają jak magnes na mieszkańców Poznania i Warszawy i to bynajmniej nie z powodu piłkarskiego pojedynku, lecz w wyniku odwiecznej nienawiści, jaką pałają do siebie kibice obu klubów. Kiedy zatem dochodzi do konfrontacji zespołów z Wielkopolski i Mazowsza, można być niemal pewnym, że nabycie wejściówek zarówno gospodarzom, jak i wizytującym wrogi stadion gościom potrafi przysporzyć nie lada problemów.

Po tym jak przed kilku laty Jagiellonia straciła kilkadziesiąt flag, można było przypuszczać, że trochę przyjdzie nam czekać na wyjazd na Podlasie. Ostatecznie po durnych wymysłach Komisji Ligi, policji i wojewody przy aprobacie białostockiego klubu, przez 6 lat nie mieliśmy możliwości wyjazdu na mecz naszego klubu, rozgrywany na stadionie Jagiellonii. Do 24 września 2017, kiedy w końcu żadnych bzdur nie wymyślono.

Tegoroczna droga Legii do finału Pucharu Polski układa się fantastycznie. I nie chodzi tu tylko o rywali z niższych klas rozgrywkowych, ale także ciekawe wyjazdy, których nie mamy na co dzień. Przed wyjazdem do Opola wiedzieliśmy już, że po wygranej z Ruchem Zdzieszowice, przyjdzie nam jechać na mecz do Bytowa na mecz ćwierćfinałowy.

Po fatalnych występach naszych kopaczy z klubu zwolniono Jacka Magierę - trenera, który był prawdziwym legionistą, jednym z niewielu, któremu naprawdę zależało na naszym klubie. Żyleta na meczu z Cracovią podziękowała "Magicowi" za wszystko, a zawodnikom dała do zrozumienia, że to właśnie ich postawa i brak zaangażowania zdecydowały o tym, że w miejsce Magiery sprowadzono kilku Chorwatów. "Jacek to nie Twoja wina, to ch... jest drużyna" - skandowali legioniści.

Jeszcze nie tak dawno po meczach nie brakowało wspólnych śpiewów z piłkarzami, wspierania nawet kiedy nie szło, a hasło "Czy wygrywasz, czy nie..." było jak najbardziej aktualne. Co się w ostatnim czasie stało z zaangażowaniem piłkarzy wiedzą chyba tylko oni, ale w ciągu kilku tygodni piłkarze stali się grajkami i kopaczami. Ich postawa z ostatnich meczów nie będzie akceptowana przez fanatyków.

Przed rokiem styl w jakim Legia wywalczyła awans do Ligi Mistrzów sprawił, że wówczas zamiast przesadnego świętowania, piłkarze usłyszeli "Legia grać, k... mać". Trudno jednak porównywać wymęczony remis z Dundalkiem, z odpadnięciem z Ligi Europy z Sheriffem. Totalny brak zaangażowania i walki naszych graczy w meczu rewanżowym w Tyraspolu sprawił, że w niedzielę na meczu z Zagłębiem piłkarze nie mogli liczyć na nasze wsparcie. Miarka się przebrała.

"Pojadę na fazę grupową" - tak z pewnością wielu kibiców tłumaczyło sobie odpuszczenie wyjazdowego meczu Legii w Tyraspolu. Nie pierwszy raz zresztą okazało się, że nie ma co zbyt daleko wybiegać w przyszłość - na wyjazdy trzeba jeździć, kiedy tylko jest możliwość. W tym roku mieliśmy możliwość wzięcia udziału w trzech eskapadach - przez Wyspy Alandzkie, azjatyckie stepy, po samozwańczą republikę Naddniestrza.

Upłynęło wiele wody w Wiśle od naszej ostatniej wizyty na stadionie płockiej Petrochemii. Jeszcze kilkanaście lat temu popularne były tak zwane "Najazdy na Płock". Dzisiaj to o tyle trudne do realizacji, że 1200 to maksymalna liczba wejściówek, jaką mogą nam zaoferować płocczanie. Tylu właśnie fanów z Łazienkowskiej ruszyło w niedzielne deszczowe przedpołudnie w stronę stadionu znajdującego się nieopodal rafinerii.

Oprawa zaprezentowana przez nas na meczu z Astaną odbiła się szerokim echem na całym świecie. W dniu pierwszego spotkania z Sheriffem Tiraspol mieliśmy otrzymać informację nt. ewentualnej kary ze strony dojącej nas rok w rok UEFA. I tak, za lekcję historii, nasz klub ukarany został 35-tysięczną grzywną, liczoną oczywiście w europejskiej walucie. Temu właśnie poświęcona została choreografia zaprezentowana na meczu z popularnym "Szeryfem Terespol".

Wakacje w pełni. Dało się to odczuć się w piątek na stadionie Legii. Wysokie temperatury, początek długiego sierpniowego weekendu i słaby ligowy start spowodował, że przy Łazienkowskiej 3 stawiło się 13,8 tys. widzów, czyli aż o 11 tys. mniej niż na meczu z Astaną.

Turniej Tysiąca Drużyn, czyli nazwa, którą określa się nasz rodzimy Puchar Polski, to jedna z niewielu okazji, aby udać się za naszą drużyną w miejsca, których zazwyczaj nie mamy okazji odwiedzać. W ubiegłorocznej edycji „Wojskowi” nie popisali się, odpadając z rozgrywek już na samym początku. Wówczas „spuszczony” do pierwszej ligi zabrzański Górnik dał lekcję pokory legionistom, którzy, mimo iż wygrywali już 2-0, ostatecznie przegrali 2-3. Tym razem los przydzielił Legii rywala teoretycznie dużo słabszego – drugoligową Wisłę Puławy.

Jako że pasmo nie najlepszych wyników stołecznego zespołu trwa w najlepsze, każdy kibic z Łazienkowskiej miał nadzieję, że chociaż kolejny ligowy mecz legionistom uda się zakończyć zwycięstwem. Z tego samego założenia wychodzili wszyscy ci, którzy zdecydowali się na podróż w upalną, sierpniową sobotę do oddalonej o prawie trzysta kilometrów od Warszawy Niecieczy.

W środowy wieczór w rewanżowym spotkaniu 3. rundy eliminacji Ligi Mistrzów "Wojskowi" podejmowali przy Łazienkowskiej kazachską Astanę - zespół, z którym tydzień wcześniej doznali bolesnej porażki 1-3. By przedłużyć marzenia o zasmakowaniu drugi raz z rzędu tych elitarnych, europejskich rozgrywek, legioniści musieli wznieść się na wyżyny swoich umiejętności, ponieważ samo zwycięstwo nie wystarczało. Trzeba było wygrać co najmniej dwiema bramkami i to w dodatku z zerem z tyłu. Sytuacja nieciekawa, ale nie niemożliwa.

Po serii meczów, w których nasz klub prezentował się dość przeciętnie, żeby nie napisać słabo (wyłączając dwumecz z Finami), przyszedł czas na spotkanie, w którym legioniści mieli obowiązek wreszcie się przełamać i tak zwyczajnie w świecie po prostu je wygrać. Okazja ku temu nadarzała się świetna, bowiem w sobotni wieczór na Łazienkowską przyjeżdżał totalny beniaminek Ekstraklasy – Sandecja Nowy Sącz – drużyna, której kibice bratają się między innymi z naszymi sąsiadami zza miedzy.