Plusy i minusy po meczu z Rakowem

Robert Deziel Jr. - Był w tym meczu jedynym obrońcą, który w przyzwoitym stopniu potrafił utrzymać koncentrację, nieźle reagował na poczynania graczy Rakowa i przede wszystkim nie popełniał prostych błędów. W 3. minucie świetnie wrócił za wybiegającym z piłką Mahirem Emrelim, wypchnął napastnika do boku i zablokował jego strzał, a chwilę później świetnie powstrzymał w indywidualnej akcji na prawej stronie pola karnego Lamine'a Diaby-Fadigę. Wykazał się kilkoma ważnymi odbiorami oraz przechwytami i był dość skuteczny w pojedynkach, szczególnie tych powietrznych. Co najważniejsze po tym meczu, nie był zamieszany w stratę żadnego z czterech goli - przy części akcji bramkowych gości zachowanie Amerykanina było dobre, odpowiednio krył przypisanego sobie zawodnika, a w niektórych w ogóle nie uczestniczył bądź nie miał szans na ich przecięcie. Wpisał się na listę strzelców - w 66. minucie świetnym strzałem głową wykorzystał dośrodkowanie z rzutu rożnego, jednak to trafienie nie mogło być zaliczone przez pozycję spaloną Bohdana Wjunnyka. Deziel był jednym z najpewniejszych zawodników Legii pod kątem rozegrania piłki, nie ulegał naciskowi ze strony gości, a poniekąd przyczynił się także do bramki Wahana Biczachczjana poprzez rozprowadzenie akcji na lewej flance. Został zmieniony w 84. minucie.

Wojciech Urbański - Nie było w tym meczu innego zawodnika Legii, który momentami tak dobrze potrafiłby utrzymać się przy piłce, zrobić z nią jakąś różnicę. Potrafił dobrze opanować piłkę w środku pola, pokonać rywala i wywalczyć wolną przestrzeń. Wielokrotnie jego balans ciała, błyskotliwość i szybkość podejmowania decyzji sprawiały, że gracze Rakowa byli przez niego pokonywani w bezpośrednich pojedynkach. Choć uwalniał się z piłką od krycia, nie potrafił z nią później zrobić nic specjalnego. Częściowo było to związane z biernością jego partnerów - ofensywni gracze często chowali się za plecami gości, nie pokazywali się na wolne pozycje, przez co pomocnik nie miał zbyt wielu możliwości wyboru. Często był bierny z piłką, zbyt długo zwlekał, zwalniając dobre akcje i nie mając pomysłu na dalsze rozegranie. Był jednak jedyną postacią z warszawskiego zespołu, którą można pochwalić pod względem budowy ataków czy przebojowości. Pracował w asekuracji własnego pola karnego - udało mu się 8-krotnie odzyskać piłkę i miał połowiczną skuteczność w licznie podjętych pojedynkach z rywalami. Nie ustrzegł się jednak błędów - jego zachowanie przy czwartym trafieniu gości, bierne krycie Mahira Emreliego i pozostawienie mu mnóstwa przestrzeni, było po prostu fatalne. Nie można odmówić mu jednak zaangażowania i prób, które przy lepszej grze reszty zespołu, mogłyby przynieść sporo korzyści. 

Bohdan Wjunnyk - Po dwóch dobrych wejściach z ławki rezerwowych w ostatnich meczach, Ukrainiec otrzymał w końcu szansę na pierwszy występ w wyjściowym składzie. Nie można powiedzieć, by na tle drużyny wypadł szczególnie źle. Szczególnie w pierwszej połowie był najaktywniejszym zawodnikiem warszawskiego zespołu pod kątem ofensywnym. Schodził nisko, pokazując się do podań i próbując być wartością dodaną w budowie akcji. Nie bał się wziąć na siebie odpowiedzialności, próbował podejmować działania z piłką i zrobić z nią jakąś różnicę. Był także bardzo waleczny, zaangażowany i nieustępliwy w grze bez piłki. Mimo problemów, próbował przyspieszać ataki własnego zespołu, ostatecznie kończąc mecz z aż 21 podjętymi sprintami, 2 udanymi dryblingami z 3 podjętych prób i wieloma pojedynkami z przeciwnikami, choć w nich mógł zanotować nieco lepszą skuteczność. W 63. minucie wykorzystał swoje dobre warunki fizyczne oraz umiejętności przepchnięcia się i utrzymania przy piłce - wykonał świetną pracę w polu karnym, nie dał sobie odebrać piłki i przytomnie wycofał ją na skraj pola karnego do niepilnowanego Wahana Biczachczjana, notując swoją pierwszą asystę dla warszawskiego klubu. Starał się pomóc też zespołowi trzy minuty później, blokując bramkarza przy wykonywaniu rzutu rożnego. Wydaje się, że Ukrainiec mógł w odpowiednim momencie odpuścić przeszkadzanie golkiperowi. Atakującemu po tym meczu nie można odmówić aktywności, zaangażowania i chęci wpłynięcia na grę oraz wynik. Zszedł z murawy w 73. minucie.

Franciszek Stępniewski - 16-latek niespodziewanie znalazł się w wyjściowej jedenastce na to starcie. Tym samym ofensywny pomocnik stał się jednym z najmłodszych debiutantów w historii warszawskiego klubu. Jego występ był jednak jedną wielką niewiadomą, a jako bardzo młody zawodnik, został rzucony na naprawdę głęboką wodę. Widać było, że nie potrafi w niej jeszcze pływać. Widoczne było jego zagubienie i przede wszystkim braki fizyczne w pojedynkach z rosłymi i doświadczonymi zawodnikami Rakowa. Nie można odmówić mu jednak jednego - z minuty na minutę pokazywał coraz większą odwagę i nie unikał gry. Choć z mała skutecznością, starał się podłączać do akcji, próbował zagrywać do przodu i przyspieszać ataki własnego zespołu, notując zresztą ostatecznie 88-procentową skuteczność podań. Nie zaprezentował się w tym meczu wybitnie, nie udowodnił swojego talentu, który tak wychwalał na konferencji przedmeczowej trener Papszun.

Rafał Augustyniak  - To był jeden z tych gorszych dni "Augusta". Defensorowi od pierwszych minut brakowało odpowiedniej koncentracji, dawał się zaskakiwać prostymi środkami. Był po prostu bardzo nieuważny, przy czym również ociężały i spóźniony w swoich poczynaniach defensywnych. Jego reakcje w obronie były elektryczne i przede wszystkim wielokrotnie gubił się w elemencie ustawienia. Te elementy były skutkiem pierwszego trafienia gości - Augustyniak nie tylko dał się zwieść długim podaniem za linię obrony, ale również złamał linię spalonego i zareagował chaotycznie, przepuścił Patryka Makucha i nie był w stanie już dogonić napastnika i nie dopuścić do strzału. Przy swoich doskokach i wysokich wyjściach z własnego pola karnego często był spóźniony, nie nadążał z interwencjami, pozostawiając przy tym mnóstwo wolnego miejsca z tyłu. Tak właśnie było przy trzeciej bramce dla Rakowa - Augustyniak wyszedł agresywnie przed pole karne do znajdującego się tam Oskara Repki, jednak przegrał pojedynek z pomocnikiem gości. Na plus po tym meczu można zapisać mu brak większych błędów w rozegraniu i kolejny świetny daleki wyrzut z autu, który już po raz kolejny w tym sezonie przyniósł Legii bramkę. 

Kamil Piątkowski  - Obrońca powracający do reprezentacji Polski po półtora roku nieobecności chyba myślami był już na zgrupowaniu kadry. Był w tym meczu nieuważny, zagubiony i niepewny. W jego reakcjach na prawej stronie defensywy wielokrotnie brakowało odpowiedniego doskoku, determinacji i jakiejkolwiek pewności, która pozwoliłaby mu powstrzymać poczynania gości. Po raz kolejny miał problemy z doborem obuwia, przez co wiele razy ślizgał i potykał się na murawie, choć było to też związane z jego opóźnionymi reakcjami, które próbował bezskutecznie nadrabiać. Był częściowo zamieszany w stratę każdego gola w tym meczu - przy pierwszym trafieniu właściwie nie zareagował na wybiegającego za jego plecy Patryka Makucha i prostopadłe podanie, które mógł przerwać, przy drugim nieumiejętnie ustawił się, próbując blokować strzał Ericka Otieno, zostawiając otwarty bliski słupek, przy trzecim zareagował na raz wślizgiem w środku pola, przegrywając pojedynek z Mahirem Emrelim, a przy czwartym golu, wracając na pole karne, także nie potrafił odebrać piłki Azerowi. To był naprawdę niepewny mecz Piątkowskiego, pełen drobnych błędów, które przyczyniły się do takiego, a nie innego końcowego rezultatu. Poza tym miał także problemy w rozegraniu, wykazywał się sporą liczbą niecelnych podań. Można docenić jednak jego nieliczne wypady do ofensywy, po których m.in. w końcówce meczu dośrodkował idealnie na głowę Łukasza Zjawińskiego, wypracowując mu stuprocentową okazję strzelecką. 

Otto Hindrich  - Bramkarz niestety dostosował się w tym meczu do poziomu drużyny i chyba po raz pierwszy zaprezentował się naprawdę słabo. Od początku nie było widać w nim pełnej pewności i koncentracji. Już w 21. minucie musiał wyciągać piłkę z siatki, przegrywając pojedynek sam na sam z Patrykiem Makuchem. Nieco ponad 10 minut później golkiper wykazał się pierwszą interwencją, odbijając strzał z dystansu Mahira Emreliego, jednak przed siebie i na tyle lekko, że doprowadziło to do dobitki Makucha, na szczęście Hindricha - tylko w słupek. Najgorsze zachowanie bramkarza miało jednak miejsce w 58. minucie. Hindrich, podobnie jak w kilku ostatnich meczach, przyciśnięty pressingiem, miał ogromne problemy w rozegraniu od własnej bramki, a w tej sytuacji popełnił pierwszy tak fatalny błąd, zagrywając prosto pod nogi ustawionego tuż przed "szesnastką" Tomasza Pieńki. I choć wykazał się świetną interwencją przy strzale młodzieżowego reprezentanta Polski, to podanie, wraz z fatalnym zachowaniem całej defensywy, ostatecznie doprowadziło do straty bramki i ponownego wyjścia Rakowa na prowadzenie. Przy następnych dwóch trafieniach gości Rumun nie miał już zbyt wiele do powiedzenia. 

Damian Szymański  - To na niego trener Papszun postawił wobec nieobecności Bartosz Kapustki spowodowanej pauzą za nadmiar żółtych kartek. Doświadczony pomocnik nie wykorzystał jednak swojej szansy i pokazał, w jak słabej dyspozycji obecnie się znajduje. Przede wszystkim zupełnie nie potrafił zapewnić oczekiwanego w środku pola spokoju i zabezpieczenia własnego pola karnego. Nie wywiązywał się skutecznie z zadań defensywnych - był zagubiony przy szybkim rozegraniu gości, nie potrafił przewidywać ich gry, przez co notorycznie gubił krycie i pozostawiał mnóstwo wolnej przestrzeni, którą gracze Rakowa skrzętnie wykorzystywali. Był zamieszany w stratę dwóch pierwszych goli. Przy trafieniu Patryka Makucha powinien lepiej zareagować na prostopadłe podanie, które spokojnie mógł przeciąć. Wręcz ośmieszył się jednak przy drugim golu gości - Szymański mógł i powinien naprawić błąd Otto Hindricha, zatrzymując Tomasza Pieńkę, jednak jego próba interwencji była nieporadna, 31-latek potknął się, zresztą nie jedyny raz w tym meczu, dopuszczając atakującego do świetnej sytuacji strzeleckiej. Jego pomoc w asekuracji była znikoma, a próby wyprowadzenia piłki i podłączenia się do budowania akcji były bardzo oporne.

Kacper Chodyna  - Utrzymał miejsce w wyjściowym składzie na lewej flance. Po raz kolejny nie można go jednak pochwalić, bo miał w tym meczu jedynie dwa dobre dotknięcia, które miały miejscu już w drugiej połowie. Był zawodnikiem aktywnym, jednak nieskutecznym. Nie radził sobie z piłką przy nodze, zarówno indywidualne rozwiązania, jak i próby podań w jego wykonaniu były niedokładne, nieprzemyślane i w większości kończyły się stratami. Nawet gdy wahadłowemu udawało się pokonać z piłką jednego rywala, chwilę później popełniał błąd, który niweczył wszystko. Chodyna tracił piłkę w co trzecim kontakcie, notując ostatecznie 14 strat, a skuteczność pojedynków w jego wykonaniu nie stała choćby na połowicznym poziomie. Udało mu się jednak dobrze trafić w piłkę i przymierzyć na bramkę w 56. minucie, dzięki czemu zanotował swoją pierwszą bramkę w tym sezonie. Również nieźle zachował się w drugiej akcji bramkowej, zagrywając piłkę na lewą stronę pola karnego do Bohdana Wjunnyka. Sytuacja, po której bramkę otwierającą zdobył Patryk Makuch, rozpoczęła się od przegranego pojedynku o górną piłkę właśnie przez Chodynę. Zupełnie niezrozumiałe i pokazujące jego niepewność i zakłopotanie w defensywie było jego zachowanie przy trzecim trafieniu dla Częstochowian. Chodyna nie kontrolował ustawienia Oliwiera Kwiatkowskiego - wyraźne widać, że dwukrotnie ogląda się za siebie, szukając ofensywnego zawodnika Rakowa, który jest ustawiony przed nim. Pozwolił rezerwowemu gości na swobodne wbiegnięcie praktycznie pod bramkę i wbicie piłki do siatki z najbliższej odległości klatką piersiową. Podobny problem miał już w pierwszej połowie, gdy po obronie strzału z dystansu przez Otto Hindricha zupełnie odpuścił krycie Makucha i pozwolił mu na swobodną dobitkę z bliskiej odległości. 

Paweł Wszołek  - Prawego wahadłowego zupełnie nie było w tym meczu. Nie angażował się w grę. Przez ponad godzinny występ zanotował ledwie 19 kontaktów z piłką. Co więcej, stracił posiadanie aż 8-krotnie, nie dośrodkowując celnie choćby raz w 3 próbach, przy których za każdym razem przerzucał piłkę przez całe pole karne, i kończąc mecz z celnością podań na poziomie 69%. Brakowało mu jakiegokolwiek pomysłu i przede wszystkim odwagi, gdyż nie był w stanie podjąć próby choćby jednego dryblingu czy nawet pojedynku z rywalami. Jego bierne i powolne powroty do obrony powodowały częste załamywanie linii defensywnej. Wszołek jest w naprawdę fatalnej formie, zarówno piłkarskiej, jak i fizycznie, a przerwa reprezentacyjna może być w jego przypadku zbawienna.

Łukasz Zjawiński  - Napastnik nie grzeszył w tym meczu aktywnością i skutecznością. To było dla niego spotkanie z dużą dawką fizyczności i bezpośrednich starć z przeciwnikami, w których sobie zupełnie nie radził. Nie tylko nie potrafił utrzymać się przy piłce, przegrywając aż 6 z 11 starć, w tym 75% pojedynków naziemnych, ale także doprowadzał tym do zagrożenia własnej bramki. To po jego przegranych starciach z rywalami poniekąd ruszyła pierwsza akcja bramkowa Rakowa,. Fizycznie Zjawiński został zwyczajnie zjedzony przez zawodników Rakowa. Gdy jednak dochodził już do piłki, nie było dużo lepiej. Jego współpraca z partnerami i odegrania pozostawiały wiele do życzenia. Ostatecznie zakończył ten mecz z 57-procentową celnością podań, przy czym tylko dwa razy celnie podawał na połowie przeciwników. Mimo licznych strat i trudności, udało mu się dojść do dwóch sytuacji strzeleckich. W 36. minucie uciekł od krycia i po szybko rozegranym wyrzucie z autu wbiegł z piłką z prawej strony pola karnego, jednak bezmyślnie, na siłę uderzył w boczną siatkę. Jeszcze lepszą okazję miał w samej końcówce meczu. Napastnik odebrał na dalszym słupku idealne dośrodkowanie z prawej strony od Kamila Piątkowskiego, choć był lekko naciskany przez obrońcę, miał dość dobrą sytuację na oddanie strzału głową, jednak fatalnie spudłował, uderzając kilka dobrych metrów nad poprzeczką. Zjawiński bez skutecznych wahadłowych jest cieniem samego siebie i nie zapewnia drużynie większych korzyści, co dobitnie pokazały ostatnie mecze, w tym również ten z Rakowem.

Zmiennicy

Michal Ševčík - Wszedł na murawę w 73. minucie. Nie wniósł zbyt wiele do gry zespołu. Parokrotnie pokazywał się do podań, jednak grał raczej bezpiecznie, bez większego przekonania i indywidualnych prób. Nie grał jednak szczególnie długo, żeby w pełni pokazać swoje możliwości, a też goście byli już w pełni skupieni na obronie pozytywnego wyniku, nie pozwalając rozwinąć mu skrzydeł.

Antonio Čolak - Pojawił się na murawie w 84. minucie. Grał zbyt krótko, by ocenić jego występ.

Henrique Arreiol  - Wszedł na boisko w 68. minucie. Jeśli jego zadaniem było uspokojenie poczynań pod własnym pole karnym i skuteczniejsze zabezpieczenie "szesnastki", to zupełnie nie udało mu się z niego wywiązać. Młody Portugalczyk miał liczne problemy z utrzymaniem krycia, pilnowaniem graczy Rakowa, jak i również w indywidualnych, fizycznych pojedynkach z nimi. Wszedł z fatalnym poziomem koncentracji, co pokazało jego zachowanie przy czwartym, kluczowym i dobijającym trafieniu gości. Najpierw Arreiol nie zebrał wybitej po ofensywnym rzucie rożnym piłki i pozwolił graczom Rakowa na wyprowadzenie kontry. Następnie, choć powrócił na pole karne, pogubił się w kryciu i choć był jednym z odpowiedzialnych za krycie Oliwiera Kwiatkowskiego, pozostawił go na wolnej pozycji i pozwolił na oddanie strzału z bliskiej odległości. 

Ruben Vinagre  - Został wprowadzony na murawę w 68. minucie. Cztery minuty po wejściu uczestniczył przy czwartym trafieniu gości. Portugalczyk w kontrataku Rakowa ruszał pod własne pole karne praktycznie z tej samej pozycji, co Oliwier Kwiatkowski. Vinagre robił to jednak na tyle biernie i powolnie, że ofensywny zawodnik Rakowa, który przebywał na boisku znacznie dłużej, wyprzedził go o parę dobrych metrów, pierwszy zameldował się w polu karnym i bez żadnego krycia umieścił piłkę w siatce. Po raz kolejny więc nie popisał się w działaniach defensywnych. W ofensywie nie było dużo lepiej. Vinagre próbował indywidualnych akcji, jednak był w nich jak jeździec bez głowy i rzadko udawało mu się pokonywać rywali.