#PUNKTY PO MECZU

Przed meczem w Chorzowie na zwycięstwo w Ekstraklasie czekaliśmy niemal równo od miesiąca. Mimo tego legioniści pojechali na Śląsk w dobrych nastrojach i w pełni zmobilizowani. Klimat w drużynie poprawił się po awansie do Ligi Mistrzów i wylosowaniu atrakcyjnych rywali. Przed meczem mogliśmy być więc dobrej myśli. I nie zawiedliśmy się. Mistrzowie Polski wygrali pewnie, a przy tym grali lepiej niż ostatnio.

Po 21 latach Legia wróciła do Ligi Mistrzów i to jeden z dwóch pozytywów spotkania rewanżowego. Drugim jest uratowanie remisu w ostatnich minutach, ale trudno się z niego cieszyć, gdy rywalem są półamatorzy. Brak stylu, fatalne przygotowanie fizyczne i problemy wewnętrzne drużyny sprawiły, że nawet radość z długo oczekiwanej promocji do futbolowego raju finansowego była, delikatnie mówiąc, umiarkowana, a okrzyki radości przytłumiło gromkie „Legia grać, k… mać!”, skandowane przez cały stadion.

Legia poniosła drugą z rzędu ligową porażkę, a pierwszą u siebie. Grając w rezerwowym zestawieniu uległa wyraźnie beniaminkowi z Gdyni 1-3. Biorąc pod uwagę skład, w jakim wystąpił mistrz Polski wynik ten nie jest wielką sensacją. Ale również, patrząc na niską formę całego zespołu, nie można przejść nad nim do porządku dziennego i tłumaczyć go tylko Ligą Mistrzów. Jak również niedopuszczalne jest przerzucanie całej odpowiedzialności na zawodników. Ze względu na zamieszanie w drużynie, dziś „Punkty” tylko częściowo o samym meczu.

Legia wygrała swój pierwszy mecz 4. rundy eliminacji Ligi Mistrzów. W Dublinie pokonała mistrzów Irlandii 2-0 i do rewanżu przystąpi w komfortowej sytuacji. „Wojskowi” po raz kolejny zawiedli oczekiwania względem jakości swej gry, ale znów zrealizowali cel – wygrali wyraźnie i nie stracili gola. Sprawa jest jasna, po 20 latach znów zagramy w Lidze Mistrzów. Choć z graniem w piłkę mamy wielki problem.

Obrońcy Pucharu Polski odpadli już w pierwszym spotkaniu tych rozgrywek. Lepszym zespołem okazał się być Górnik Zabrze, spadkowicz z Ekstraklasy. Oczywiście po wypowiedziach prezesa Leśnodorskiego o ulgowym traktowaniu rywalizacji o PP można było się spodziewać porażki. Problem w tym, że mieli zagrać juniorzy, a nie zawodnicy I zespołu i to o uznanych nazwiskach. W dodatku „Wojskowi” prowadzili już 2-0, a pozwolili gospodarzom doprowadzić do dogrywki, by w niej stracić jeszcze jednego gola.

Czwarty z rzędu remis, z czego trzy ostatnie bezbramkowe, przy Łazienkowskiej z pewnością nie zadowala zarówno graczy, jak i kibiców Legii. Graczy, bo tracą pokaźne premie meczowe, a kibiców, bo mimo wszystko zaczynają już nerwowo zerkać w górę tabeli. Szkoda zwłaszcza straty punktów z Piastem, bo „Wojskowi” byli zespołem górującym kulturą gry nad rywalami, mającymi kilka stuprocentowych okazji, choć goście też odgryzali się jak mogli i zasłużyli na pochwałę za organizację gry.

No i po bólu. Legia bez większych kłopotów przebrnęła przez rewanżowe spotkanie z mistrzem Słowacji. Dwumecz został zdeterminowany przez wynik z Żyliny, gdzie „Wojskowi” wygrali 1-0. W Warszawie gospodarze skupili się na pilnowaniu zaliczki i cel osiągnęli. Dzięki korzystnym wynikom innych meczów zostaną rozstawieni w decydującej fazie eliminacji. Legia mistrzów na wyciągnięcie ręki?

Przegrywać 0-2 i wygrać 3-2, to nie tylko niecodzienny, ale i nie lada wyczyn. Poprzednio na wyjeździe Legia dokonała tej sztuki 5 lat temu, gdy pokonała w Moskwie Spartaka. W Ekstraklasie zaś miało to miejsce ponad 6 lat temu. Wówczas „Wojskowi” w analogicznej sytuacji ograli Lechię na jej terenie. Jednocześnie zwycięstwo w Płocku było premierowym dla trenera Hasiego w lidze. Co ważne, przyszło ono zasłużenie i po dobrym meczu.

Zawodnicy Legii mogą zameldować wykonanie zadania. Pojechali na Słowację po wynik, który nie będzie spędzał im snu z powiek przed rewanżem i taki osiągnęli. Trenczyn okazał się być takim, jakiego można było się spodziewać: młodzieńcza fantazja, polot i ... niewiele ponadto. Nawet w przeciętnej formie, w jakiej obecnie znajdują się "Wojskowi", udowodnili swą wyższość na terenie rywali.

Legioniści bez większych emocji wykonali plan i awansowali do III rundy eliminacji do Ligi Mistrzów. Przed dwumeczem w obozie „Wojskowych” panował spokój, ale zarówno ich forma, jak i postawa Chorwatów z Bośni sprawiły, że dwumecz nie był spacerkiem. Przeciwnie, był to trudny marsz w ciężkich buciorach.

„Z tobą przegrać to jak wygrać” – rzekł Ryszard Ochódzki do swojej byłej żony, po tym, jak wydawało się, że to ona go przechytrzyła. W przypadku sobotniego meczu Legii rzecz wygląda podobnie. Niby tylko remis, niby słaba druga połowa, ale mimo wszystko możemy odetchnąć. Ta drużyna potrafi grać bardzo fajnie w piłkę i są szanse, że będzie grała jeszcze lepiej.

Po doniesieniach ze zgrupowania w Austrii, po pogromie w Superpucharze i po późnych powrotach reprezentantów z Euro 2016 trudno było spodziewać się cudów w Bośni. Wprawdzie lokalni mistrzowie, to żadni wirtuozi, a co najwyżej średni poziom ekstraklasowy, to jednak wynik 1-1 powinniśmy przyjąć z pokorą, jako dobry punkt wyjścia przed rewanżem.

Kompromitacja Legii w Niecieczy pozostała bez echa. W klubie, jak i w samej drużynie nie było nerwowych ruchów. Jako, że Stanisław Czerczesow dysponuje szeroką kadrą, to w starciu przeciwko zabrzanom po prostu dał odpocząć zawodnikom, którzy zagrali słabo z Termalicą. W efekcie „Wojskowi” pewnie ograli czerwoną latarnię ligi 3-1, choć nie obeszło się bez kłopotów.

Kolejna porażka z klubem od 9 lat występującym w Poznaniu, kolejne zawiedzione nadzieje i zmarnowana szansa na odrobienie części strat do Piasta. Szkoda tym bardziej, bo legioniści nie dali specjalnie pograć przeciwnikom. Poza pierwszymi 10 minutami gracze z Wielkopolski właściwie nie zagrozili „Wojskowym”, a potem błyszczał już tylko ich bramkarz. Natomiast ekipa Czerczesowa często stwarzała sobie dogodne sytuacje bramkowe i koncertowo je marnowała. Czego zabrakło? Większej jakości. W każdej formacji.

Legia zmarnowała okazję na powrót do gry o wyjście z grupy Ligi Europy i tylko zremisowała z Brugią 1-1. Szanse jeszcze są, ale awansować będzie niezwykle trudno. Bardziej niż wynik martwi styl gry „Wojskowych”. Na tle przeciętnego w europejskiej skali zespołu wypadli bowiem blado. Bardzo słabo zagrali zwłaszcza przed przerwą, a po niej tylko niewiele lepiej.

W niedzielę przy Łazienkowskiej legioniści równocześnie podtrzymali tradycję i przełamali złą passę. Tradycję, bo Legia wygrała wszystkie spotkania z Cracovią od czasu jej powrotu do Ekstraklasy w 2013 r. Przełamanie, bo nasi zawodnicy nie wygrali w ligowym meczu u siebie od ponad 2,5 miesiąca. Spotkanie było popisem dwóch graczy – Nemanji Nikolicia i Tomasza Jodłowca. Pierwszy strzelił trzy gole, wszystkie po podaniach drugiego. A wszystko to pod batutą (nie mylić z batem) debiutującego w Legii szkoleniowca Stanisława Czerczesowa.

Obrońcy Pucharu Polski rozbili kolejnych pretendentów. Tym razem padło na Lechię Gdańsk, która została odprawiona z bagażem czterech goli, przy jednym zdobytym. Trzeba jednak przyznać gościom, że bardzo ułatwili zadanie naszym zawodnikom. Nie tylko fatalnie bronili, ale byli też kompromitująco nieskuteczni.

Nakręcana w mediach i sieci spirala nerwowości po ostatnich wynikach oraz formie Legii sprawiła, że do mecz w Chorzowie zapowiadał się na bardzo ciężkie spotkanie. Nagle słaby Ruch zaczął być anonsowany jako groźny rywal i wielu obserwatorów zapowiadało wygraną „Niebieskich”. Na szczęście legionistom udało się od tego wszystkiego odciąć i przełamać. Wygrali pewnie i wysoko.

Jak się meczu nie da wygrać, to trzeba go zremisować. To też udało się Legii. Problem w tym, że było to już czwarte z rzędu ligowe starcie bez wygranej. Ostatni raz cieszyliśmy się z trzech punktów niemal miesiąc temu, a ze względu na przerwę w rozgrywkach przyjdzie nam jeszcze poczekać na kolejny triumf. Oby tylko do spotkania z Zagłębiem. W Białymstoku zaś zagraliśmy fatalnie.

Legia wygrała wszystkie mecze eliminacyjne do Ligi Europy i zasłużenie zagra w fazie grupowej. Również w dwumeczu z 4. ukraińską siłą była lepsza, choć w rewanżu sama niepotrzebnie skomplikowała sobie sytuację. To było dziwne spotkanie. Niby „Wojskowi” nie pozwolili rozwinąć gościom skrzydeł, niby mieli sytuację pod kontrolą, ale czuło się, że wystarczy jeden moment nieuwagi i może zrobić się ogromny problem. W związku z tym niemal do końca nieco niepokoiliśmy się o końcowe rozstrzygnięcie.

Legia niespodziewanie uległa Koronie 1-2 i było to premierowe zwycięstwo kielczan w Warszawie. Nawet kieleccy dziennikarze niedowierzali i przypominali, że przy Łazienkowskiej zagrała najsłabsza Korona w historii jej potyczek z Legią. Mimo tego, to podopieczni trenera Brosza byli górą.

Legia zrobiła przedostatni krok do zrealizowania jednego z dwóch podstawowych celów w bieżącym sezonie, tj. awansu do Ligi Europy. Zoria Ługańsk potwierdziła wprawdzie, że przedmeczowe obawy o losy tej rywalizacji były w pełni uzasadnione, ale i legioniści udowodnili swoją wartość. Udowodnił też trener Berg, który dobrze zestawił skład i taktykę. Warto jednak pamiętać, że na razie prowadzimy jedynie do przerwy. Ukraińcy z pewnością powalczą jeszcze w rewanżu.

Gdy zespół nie wygrywa dwóch ligowych meczów z rzędu, to już nie sposób mówić o wypadku przy pracy. Zaczęła szwankować skuteczność, pojawiły się błędy w obronie i mamy tylko 1 punkt po dwóch ostatnich kolejkach. Słabiutko, a co gorsza nie sposób znaleźć usprawiedliwienie dla takiego stanu rzeczy.

Spokojny środowy wieczór na Lubelszczyźnie przyniósł Legii zasłużony awans do kolejnej rundy rozgrywek o Puchar Polski. Trener Berg zaryzykował i zestawił „jedenastkę” głównie z dublerów, a na ławce trzymał zawodników, których oszczędzał na najbliższe mecze w Ekstraklasie i Lidze Europy. Eksperyment się powiódł, legioniści powtórzyli wynik z meczu ligowego, choć wsparcie odwodów było konieczne.

W najciekawszym meczu 4. kolejki Ekstraklasy Legia zremisowała z Wisłą 1-1. Spotkanie było anonsowane jako hit kolejki i spełniło oczekiwania. Mimo pustynnego upału, oba zespoły grały z werwą, stwarzały sobie sytuacje. Należy przy tym oddać Wiśle, że bardzo dobrze przygotowała się do starcia z naszym zespołem i, zwłaszcza w I połowie, przez dłuższy czas prowadziła grę.

W spacerowym tempie, ale bez żadnych nerwów, legioniści ograli w rewanżu swych albańskich przeciwników. „Wojskowi” ani przez chwilę nie stracili kontroli nad meczem. Na spokój w grze największy wpływ miał oczywiście walkower orzeczony na korzyść drużyny Berga, ale i świadomość siły całego zespołu.

Wygrana w szóstym z siedmiu meczów sezonu 15/16. Bilans bramkowy 18-5. Nawet klęska w inauguracyjnym spotkaniu o Superpuchar nie zaciemnia nam obrazu. Legia jest w formie. Pokazała to również przeciw Górnikowi Łęczna. Na Lubelszczyźnie wygrała pewnie i ze spokojem, choć do większego wysiłku zmusiła się tylko w I połowie.

Gdy zespół wygrywa 5-0, to trudno silić się na oryginalność - on po prostu miażdży rywala. I legioniści rzeczywiście zmietli z boiska gości z Bielska-Białej. Co najważniejsze, dokonali tego bez szczególnego wysiłku. W piłkę na poważnie pograli raptem przez 45 minut. Potem, podobnie jak w Botosanach, uważali głównie, by się za bardzo nie zmęczyć i nie doznać urazu. Niejako więc przy okazji dołożyli jeszcze dwa gole.

Zgodnie z przewidywaniami legioniści pewnie rozprawili się w dwumeczu z ósmą ekipą rumuńskiej ligi. Zwycięstwa 1-0 i 3-0 nie pozostawiają złudzeń, która drużyna była lepsza. „Wojskowi” w rewanżu wygrali z dużym spokojem i swobodą. Spotkanie ułożyło się dla nich wprawdzie w najlepszy z możliwych sposobów, ale trzeba podkreślić, że mocno na to zapracowali.

Zawodnicy Legii nie rozpieszczali nas w tym roku. Przez ostatnie miesiące nie tylko często tracili punkty, przegrywali ważne spotkania, ale przede wszystkim grali bez stylu. Wrocławskie starcie było dopiero pierwszym w 2015 r., do którego nie można mieć dużych zastrzeżeń, a na grę „Wojskowych”, mimo jeszcze pewnych mankamentów, patrzyło się z przyjemnością.