#PLUSY I MINUSY

3-0 z czwartą drużyną w tabeli - tak powinna wyglądać inauguracja wiosny w wykonaniu Legii i to po meczu, w którym nasi zawodnicy nie pokazali jeszcze pełni swych możliwości. "Wojskowi" wydają się wracać na właściwe tory i po bezstylowym zwycięstwie z Podbeskidziem przyszła całkiem przekonująca wygrana z Górnikiem. Kto z naszych zagrał najlepiej? Komu przydarzyło się najwięcej błędów? Oto analiza gry legionistów.

Największym plusem jest wymęczona, zgodnie z przewidywaniami zresztą, wygrana. Było to pierwsze zwycięstwo legionistów po trzech spotkaniach, w których tracili punkty. Do meczu w Bielsku–Białej można było przystępować z dużym optymizmem. Po pierwsze graliśmy z przedostatnią drużyną w tabeli, z iluzorycznymi szansami na utrzymanie, a po drugie gorzej niż z Bełchatowem nie dało się już zagrać. Mogło więc być tylko lepiej (albo tak samo). A jak było?

Miała być koncertowa gra "wojskowych", a tymczasem oglądamy ociężałą drużynę, bez szybkości i dynamiki. Miały być potężne uderzenia z potężnych armat w ataku, a są delikatne muśnięcia po policzku. Legia wygląda na źle przygotowaną fizycznie, ale znając życie szybko może tę świeżość odzyskać. Dajmy więc legionistom jeszcze szansę, wciąż są przecież liderem. Choć za mecz z Bełchatowem zasłużyli na ostrą krytykę.

Legia już jest właściwie w półfinale Pucharu Polski. W pierwszym pojedynku rozbiła pierwszoligową Olimpię Grudziądz 4-1. Dziwny był to mecz. Niby "wojskowi" nie grali źle, mieli przewagę, ale też sprawiali wrażenie niezaangażowanych w pełni w spotkanie. Legioniści znów zawiedli w defensywie i do szatni schodzili przy wyniku 0-1. Potem jednak strzelili 4 gole, a przez to trudno się ich czepiać. My jednak spróbujemy racjonalnie ocenić występ poszczególnych zawodników.

To miał być trudny mecz, w którym, ze względu na stan boiska i charakterystykę rywala, na plan drugi schodziła gra w piłkę, a na czoło wysuwała się walka i kopanina. Trener Urban uczulał na to przez parę dni, a zawodnicy i tak wiedzieli swoje. Przyjechali, zostali stłamszeni przez gospodarzy, nie podjęli walki i w żenującym stylu przegrali z antyfutbolem "Scyzoryków". Oceny będą więc słabiutkie.

Jeżeli gra mistrz z liderem, to bardzo trudno przewidzieć rozstrzygnięcie takiej konfrontacji. Jednak legioniści od pewnego czasu przyzwyczaili wszystkich do swej dobrej postawy i właściwie zarówno kibice, jak i eksperci nie brali pod uwagę wygranej Śląska. Tymczasem klasyczny mecz na remis zakończył się zwycięstwem gospodarzy i to mimo naprawdę dobrej gry Legii, choć jedynie do linii pola karnego Mariana Kelemena. Zanalizujmy postawę poszczególnych zawodników.

Wygrana z wicemistrzem Polski zapewniła legionistom zimowanie na fotelu lidera Ekstraklasy. Porównując ostatnią formę legionistów i chorzowian trudno było przypuszczać, by w niedzielny wieczór mogło dojść do innego rozstrzygnięcia niż wygrana gospodarzy. Legia wygrała bardzo pewnie i choć dwie z bramek sprezentowali jej piłkarze "niebieskich", to 3 punkty zasłużenie pozostały w stolicy. A jak wypadli poszczególni nasi zawodnicy? Zapraszamy do lektury.

Jan Urban posłał na mecz z Widzewem Łódź dokładnie tę samą jedenastkę, która dała zwycięstwo w Poznaniu. Legioniści zarówno na stadionie Lecha, jak i przy Łazienkowskiej dyktowali warunki, kontrolowali przebieg gry, ale różnica poziomu gry "wojskowych" była widoczna gołym okiem. W efekcie zamiast równie okazałego zwycięstwa, w piątkowy wieczór była skromna wygrana.

W Poznaniu legioniści pokazali, że liderem tabeli nie są przypadkiem. Przyjemnością jest wystawanie not po takim spotkaniu jak niedzielna potyczka "wojskowych" z poznaniakami. Piłkarze Legii zagrali chyba najlepszy mecz w tym sezonie. Niestety do beczki miodu trzeba dołożyć łyżkę dziegciu, bo nie wszyscy zawodnicy potrafili dostosować się do wysokiego poziomu kolegów. Na szczęście plusy zdecydowanie przeważają nad minusami.

Porażka pewnie w końcu musiała przyjść, bo nasz zespół, jak ładnie ujął trener Urban, zbyt długo igrał z ogniem. Nie sądziliśmy jednak, że nastąpi to już w spotkaniu z Jagiellonią, która przecież nie zachwyca. Jak zatem na tle przeciętnych rywali z Białegostoku wypadli legioniści? Zapraszamy do lektury tekstu, w którym bardzo trudno będzie ocenić występ naszych zawodników, gdyż zagrali bardzo nierówno. Miejmy nadzieję, że po prostu nie wyszedł im ten mecz.

Legia zaczyna przyzwyczajać kibiców do dobrego. 10 meczów w lidze bez porażki to duża nowość, ale już trudno sobie wyobrazić, by "wojskowi" mieli tracić punkty z tak słabymi zespołami jak Lechia. W Gdańsku nasi zawodnicy nie zagrali porywająco, a i tak byli dwie klasy lepsi od gospodarzy i spokojnie kontrolowali przebieg meczu. Mimo przestrzelonego karnego, wygrali 2-1. Zresztą okazji na podwyższenie rezultatu nie brakowało, choć też nie ustrzegli się kilku błędów, zwłaszcza w defensywie. Zapraszamy na "Plusy i minusy".

Trwa passa meczów Legii bez porażki. Spotkanie z Piastem było już 9. w Ekstraklasie, w którym "wojskowi" nie znaleźli pogromców. Trzeba przyznać, że trener Urban wie, jak dobrze wystartować. W swym debiutanckim sezonie w Legii nie przegrał 7 meczów. Tym razem jednak wygrana 3-2 została okupiona ogromnym wysiłkiem, bo po pół godzinie nasz zespół przegrywał już dwoma bramkami. Pora na analizę występu poszczególnych piłkarzy.

W Warszawie podobno obawiano się tego spotkania. Wielu dziennikarzy podkreślało dobrą formę Pogoni i problemy Legii zarówno z wygrywaniem na wyjazdach, jak i personalne w linii ataku. Trener Urban najwyraźniej jednak nie przejmował się, tylko spokojnie szlifował formę swych podopiecznych i nowe warianty gry w ataku. Wyszło bardzo dobrze, a Pogoń okazała się być papierowym tygrysem. Z prawdziwą przyjemnością możemy więc przyjrzeć się poszczególnym zawodnikom.

Legioniści odnieśli pierwsze ligowe zwycięstwo od miesiąca. Bez większych kłopotów ograli słabiuteńką Wisłę 2-1, a powinni byli zdobyć dwa razy więcej bramek. Nasi ulubieńcy wprawdzie nie zachwycili formą, ale wypadli naprawdę przyzwoicie, zwłaszcza jeżeli weźmiemy pod uwagę roszady w składzie. Bardzo chcieli wygrać i to było widać przez cały mecz. Spróbujmy zatem przeanalizować grę poszczególnych zawodników.

Plan wykonany – Legia, choć nie zachwyciła, awansowała do ćwierćfinału Pucharu Polski. Jan Urban wystawił w tym spotkaniu zmienników i ci, jak można było się spodziewać, nie zachwycili. Zresztą, był to wzorcowy przykład meczu pucharowego wczesnej fazy rozgrywek, w którym "wojskowi" nie błyszczą, ale w końcu wygrywają. Przyjrzyjmy się grze poszczególnych zawodników.

Legia musiała w końcu odpokutować za swoje grzechy, które popełnia od początku sezonu i tak się stało w spotkaniu przeciwko Polonii. Te przewinienia "wojskowych" to oczywiście niesłychana nieskuteczność i masa błędów w obronie. Wydawało się, że legioniści są w stanie wreszcie uporać się przynajmniej z kłopotami w defensywie, ale jeszcze nie tym razem. Nic nie zapowiada, by miałoby być lepiej. Cały zespół wydawał się też być ociężały (wpływ czwartkowego treningu ze sztangami?). A jak wypadli poszczególni zawodnicy?

Po raz kolejny w tym sezonie (mecz w Lipawie czy oba spotkania z Rosenborgiem) Legia wypuściła zwycięstwo z rąk. Ponownie też przy straconej bramce nie popisali się Inaki Astiz, a już zwłaszcza Janusz Gol. Natomiast czymś niespodziewanym był błąd Dusana Kuciaka przy pierwszym golu. Legia nie zagrała źle, łatwo zneutralizowała gospodarzy, ale zabrakło determinacji i jakości w ataku. Ogólnie jeden punkt nie jest zły, ale mając na uwadze przebieg meczu nie można być z niego zadowolonym.

Jak na razie w lidze nie ma mocnych na Legię. Nasi wygrali trzeci mecz z rzędu i co najważniejsze prezentowali się bardzo dobrze przez całą grę. Bardzo długo przegrywali, ale nie ustawali w wysiłkach i w końcówce udało im się zdobyć trzy bramki. "Wojskowi" aż 30 razy strzelali w stronę bramki Podbeskidzia (nie liczymy strzałów zablokowanych) i przez 75% czasu gry utrzymywali się przy piłce. Fenomenalny wynik. Czyżby rekord Ekstraklasy?

Trudno pozbierać myśli po takim dwumeczu. Legioniści zagrali nieźle w Warszawie i katastrofalnie w Trondheim. Mimo to, niewiele zabrakło, by jednak awansowali do fazy grupowej Ligi Europy. Niewytłumaczalny jest fakt, że w obu spotkaniach nasi zawodnicy prowadzili, a jednak nie potrafili wygrać. Tak po prostu nie można. W rewanżu zabrakło tego, co miało być znakiem rozpoznawczym Legii – utrzymywania się przy piłce. Ale przede wszystkim zawiedli właściwie wszyscy zawodnicy.

Legia wygrała drugi ligowy mecz i wygodnie usadowiła się w naszym ulubionym fotelu lidera Ekstraklasy. Nasi zawodnicy wygrali zdecydowanie, a różnica klas między nimi a gospodarzami była na tyle wyraźna, że dwubramkowe zwycięstwo pozostawia niedosyt, bo powinniśmy wygrać co najmniej 4-0. Nie ma co jednak wybrzydzać, bo liczą się 3 punkty, a do tego bardzo cieszy też styl, w którym je zdobyliśmy. Plusy są zatem oczywiste, ale nie zabrakło i minusów.

Legia tylko zremisowała u siebie z Rosenborgiem 1-1 i choć piłkarsko wydaje się być lepsza, to jako zespół wypadła gorzej od Norwegów. Ci zagrali tak, jak zapowiadał trener Urban: bez fajerwerków, za to z żelazną dyscypliną taktyczną, a przy tym twardo w obronie i skutecznie w ataku. "Wojskowym" zabrakło nieco chłodnej głowy, bowiem mając komfortowy, w kontekście rewanżu, wynik, nie potrafili go utrzymać. Swoją postawą dali nam jednak nadzieję, że są w stanie awansować do fazy grupowej LE.

Na inaugurację Ekstraklasy Legia rozbiła Koronę Kielce 4-0, w dużej mierze dzięki skutecznej grze w ataku. Z tyłu wreszcie obeszło się bez strat, ale jakość gry defensywnej wciąż pozostawia wiele do życzenia – kielczanie mieli co najmniej trzy stuprocentowe okazje. To stanowczo za dużo i musi niepokoić przed meczem z Rosenborgiem. Norwegowie mogą okazać się mniej łaskawi niż nieporadni gracze z Kielc. Najpierw jednak zanalizujmy grę wszystkich naszych zawodników.

Legioniści nie wykorzystali szansy i przegrali ze Śląskiem Wrocław mecz o Superpuchar, mimo że w ręku mieli wszystkie atuty – spotkanie u siebie, lepszą formę i nastroje po europejskich rozgrywkach. Niestety, rzeczywistość ponownie zweryfikowała nasze oczekiwania. Jan Urban postanowił od początku dać odpocząć kilku podstawowym zawodnikom i nie pozostało to bez wpływu na jakość naszych poczynań w ofensywie. Przyjrzyjmy się jednak grze wszystkich legionistów.

Walka, sielanka, horror – tak można streścić czwartkowy mecz Legii w eliminacjach do Ligi Europy. Nasz zespół musiał odrobić jednobramkową stratę z wyjazdu do Austrii, czego dokonał, po ciężkiej walce, jeszcze w I połowie. Potem rozłożyliśmy gości na łopatki, ale ci się podnieśli i w końcówce zrobiło się naprawdę gorąco. A jak w tych warunkach radzili sobie poszczególni legioniści?

Trudno powiedzieć, jak to możliwe, że Legia przegrała z tak słabym zespołem jak SV Ried. "Wojskowi" przyzwoicie grali jedynie przez ok. 30 minut całego meczu – pierwszy i ostatni kwadrans. Na porażkę znów miały wpływ indywidualne błędy, ale też nie sposób nie dopatrzeć się winy trenera, który po przerwie w środku pomocy zostawił tylko Daniela Łukasika. Na szczęście grający w osłabieniu legioniści zdobyli bramkę kontaktową i ich sytuacja przed rewanżem znacznie się poprawiła. Wydaje się bowiem, że przy 0-2 losy rywalizacji byłyby przesądzone.

Wysokiej wygranej Legii w tym spotkaniu oczekiwali wszyscy, a zwłaszcza ci, którzy widzieli mecz na Łotwie. "Wojskowi" już tam byli o klasę lepsi, a remis był wynikiem ich głupich błędów. W rewanżu nie było już wątpliwości. Legioniści rozbili słabiutkich przeciwników 5-1. Po raz pierwszy w nowym sezonie przyjrzyjmy się grze poszczególnych zawodników.

Właściwie nie ma sensu oceniać występu legionistów w spotkaniu z Lechią. Nawet Dusan Kuciak wypadł poniżej poziomu, bowiem nie popisał się przy bramce dla gdańszczan. Prawda jest jednak taka, że ten mecz był idealnym podsumowaniem gry Legii w rundzie wiosennej 2011/12. Łudziliśmy się jednak, że wśród ekstraklasowych słabiaków jesteśmy najmniej ciency. Tymczasem okazało się, że jesteśmy najgorsi.

Jakże przykrym obowiązkiem jest napisanie kilku zdań o naszych futbolistach po spotkaniu z Jagiellonią. Kto był na Łazienkowskiej w niedzielne popołudnie mógł zażyć jedynie kąpieli słonecznych, gdyż nie było mu dane podziwiać kunsztu piłkarzy. Popatrzmy jak indywidualnie wypadli nasi ulubieńcy.

Oceniając na chłodno, trzeba jednoznacznie stwierdzić, że Legia zagrała w Kielcach najlepszy mecz w rundzie wiosennej. Nawet nie dlatego, że pewnie i bez kłopotów ograła Ruch, ale wreszcie potrafiła połączyć wysoki poziom gry defensywnej z kreatywnością ofensywy. Cieszy też, że Maciej Skorża tym razem nie bał się i postawił na "futbol na tak". Pozwolił legionistom grać w piłkę, a ci udowodnili, że potrafią i obronili Puchar Polski.

Druga porażka tej wiosny, i to z odwiecznym rywalem, to już ostatni dzwonek, by piłkarze Legii obudzili się z letargu, w którym tkwią od początku tej rundy. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności wciąż jesteśmy na pozycji lidera i wciąż wszystko zależy od nas. Pozostaje po prostu wygrać trzy najbliższe spotkania. Kłopot w tym, że nie widać w kadrze zawodników, którzy mogliby to uczynić.