Punkty po meczu z Lechem Poznań

1. Wygrała jakość

Pod względem kadrowym Lech Poznań wręcz niszczy Legię Warszawa. W jego składzie jest wielu zawodników, którzy nie boją się wejść w drybling, zagrać niekonwencjonalnie i wykorzystać swoje umiejętności, żeby jedną akcją przechylić szalę zwycięstwa. W Legii takich piłkarzy po prostu brakuje. Oczywiście, nie oznacza to, że poznaniacy w każdym meczu muszą dominować czy rozgrywać wielkie widowiska. Mają jednak indywidualności, które nawet po kilkudziesięciu minutach niewidocznej gry potrafią zrobić różnicę. I właśnie tego nie można powiedzieć o obecnej kadrze Legii.

W Warszawie podstawą musi być zespołowość. Monolit, walka jeden za drugiego, zaangażowanie i realizowanie założeń taktycznych. Niezależnie od tego, kto wyjdzie w podstawowym składzie, Legia musi funkcjonować jako drużyna, bo pod względem czysto piłkarskim ma niewiele argumentów, które pozwalałyby jej regularnie wygrywać z mocnymi rywalami. Pokazało to już wiele spotkań. Możemy dobrze zorganizować się w defensywie, wypracować przewagę w posiadaniu piłki i stworzyć kilka sytuacji, ale kiedy przychodzi moment, w którym trzeba zrobić coś nieoczywistego, często brakuje zawodnika zdolnego wziąć odpowiedzialność na siebie i rozstrzygnąć mecz indywidualną akcją.

Wystarczy zresztą spojrzeć na Legię z czasów, gdy występowała w Lidze Mistrzów i dominowała na krajowym podwórku. Ilu zawodników z obecnej kadry znalazłoby się w tamtym zespole? Moim zdaniem najwyżej dwóch lub trzech. I to właściwie mówi wszystko o tym, jak bardzo zmieniła się jakość naszej drużyny. Nie chodzi o idealizowanie przeszłości ani udawanie, że tamta Legia nie miała swoich problemów. Chodzi o skalę różnicy. Klub, który powinien wyznaczać standardy w Polsce, z roku na rok coraz bardziej oddala się od poziomu, do którego aspiruje.

I chyba doskonale wiemy, kto ponosi za to największą odpowiedzialność. Nie ma sensu po raz kolejny rozpisywać się o wieloletnich błędach właściciela, ale trudno uciec od tego tematu, kiedy patrzymy na obecną kadrę. Przez kolejne lata nie udało się zbudować zespołu, który miałby odpowiednią jakość, stabilność i głębię. Zamiast tego obserwujemy stopniowe osłabianie drużyny, nietrafione decyzje i konieczność ciągłego łatania kolejnych dziur. Legia wciąż ma wielkie ambicje, ale coraz częściej nie ma narzędzi, by je realizować.

Nie zmienia tego zatrudnienie dyrektora sportowego ze znanym nazwiskiem w Europie. Samo CV nie wygrywa meczów, a rozpoznawalność nie gwarantuje umiejętności budowania drużyny. Liczy się jakość podejmowanych decyzji, odpowiednie przygotowanie do każdego okna transferowego i zdolność do sprowadzania zawodników, którzy rzeczywiście podniosą poziom pierwszego zespołu. Jeśli ktoś ma za sobą nieudane projekty, w tym spadek z Herthą Berlin, tym bardziej powinien być oceniany przez pryzmat swoich decyzji, a nie nazwiska. W Legii nie potrzeba kolejnych ludzi, których zatrudnienie dobrze wygląda na papierze. Potrzeba ludzi, którzy potrafią zbudować mocną drużynę.

Tymczasem skład wymaga wielu wzmocnień, a już zaczynają się opowieści o problemach finansowych i uzależnieniu zimowego okna transferowego od odejść zawodników. Czyli scenariusz, który znamy aż za dobrze: żeby kogoś sprowadzić, najpierw trzeba kogoś sprzedać lub się go pozbyć. W efekcie można doprowadzić do osłabienia pierwszego zespołu, zanim jeszcze pojawią się nowi piłkarze. A później pozostaje liczyć, że nasi transferowi „magicy” tym razem dokonają cudów.

Obawiam się jednak, że znów skończy się na sprowadzaniu zawodników, którzy po kilku miesiącach lub roku będą opuszczać klub za niewielkie pieniądze albo za darmo. Kibice odetchną wtedy z ulgą, że udało się pozbyć kolejnego piłkarza, który nie spełnił oczekiwań. Tylko że w ten sposób nie buduje się silnego klubu. To błędne koło, w którym kolejne transfery mają naprawiać skutki poprzednich, a drużyna zamiast robić krok do przodu, ciągle zaczyna od nowa. Wieloletnie błędy właściciela i kolejnych osób odpowiedzialnych za sportową stronę Legii nie znikną w dniu, w którym zespół wyjdzie na boisko. One będą się odbijać na wynikach jeszcze długo.

Najbardziej niepokojące jest jednak to, co zobaczyliśmy w meczu z Lechem. Poznaniacy przyjechali na Łazienkowską po czwartkowym występie, a mimo to nie musieli rzucić na szalę wszystkiego, żeby wywieźć z Warszawy trzy punkty. Legia częściej utrzymywała się przy piłce, potrafiła zdominować fragmenty spotkania i stworzyła sytuacje, ale co z tego, skoro przegrała 1-2? Samo posiadanie piłki nie daje punktów, a przewaga w statystykach nie oznacza jeszcze przewagi w jakości. Lech potrafił wykorzystać swoje atuty i zadać decydujące ciosy. Legia nie znalazła odpowiedzi.

Ta porażka ma również znaczenie w kontekście tabeli. Lech powiększył przewagę nad legionistami, a jeśli Legia straci punkty także w następny weekend, jej sytuacja w walce o drugie miejsce może stać się średnia. O mistrzostwie na ten moment nawet ciężko poważnie rozmawiać, patrząc na różnicę w jakości obu kadr. Oczywiście, w futbolu zdarzają się niespodzianki, a sezon jest długi, ale nie można bez końca liczyć na to, że organizacja gry i zaangażowanie zrekompensują wszystkie braki.

Bo właśnie indywidualnej jakości Legii brakuje najbardziej. Nie ma zawodnika pokroju Luisa Palmy, Pabl Rodrigueza czy Patrika Wålemarka. Piłkarzy, którzy przez dużą część spotkania mogą nie rzucać się w oczy, by nagle jednym dryblingiem, podaniem czy zagraniem w odpowiednim momencie całkowicie zmienić jego przebieg. Lech ma takich zawodników i dzięki temu nie musi przez pełne 90 minut dominować, żeby wygrać. Wystarczy mu kilka momentów, w których jego piłkarze pokażą klasę.

Legia musi natomiast pracować na każdy fragment przewagi, a nawet wtedy nie zawsze potrafi zamienić ją na wynik. I to jest największy problem. Można wymagać od trenera lepszych decyzji, od zawodników większej skuteczności i od całego zespołu lepszej organizacji. Wszystko to ma znaczenie. Ale żadna taktyka nie zastąpi w pełni piłkarzy, którzy potrafią zrobić różnicę na najwyższym poziomie.

Lech ma indywidualności, Legia musi nadrabiać zespołowością. Dopóki w Warszawie nie zacznie się budować kadry z prawdziwego zdarzenia, zamiast kolejny raz łatać wcześniejsze błędy, takie mecze będą wracać. Możemy mieć nadzieję na lepszą grę i lepsze wyniki, ale bez realnych wzmocnień trudno oczekiwać, że Legia nagle zacznie regularnie wygrywać z zespołami, które po prostu mają lepszych piłkarzy.

2. Musisz to przerwać

Obserwując obie stracone bramki przez Legię, miałem w głowie jedną myśl: dlaczego nie przerwaliście tych akcji wcześniej faulem?! W obu sytuacjach można było, a wręcz należało, zareagować zdecydowanie wcześniej. Nawet kosztem brzydkiego faulu i żółtej kartki. Czasami trzeba poświęcić indywidualną karę, żeby uchronić drużynę przed znacznie większym problemem. Legia tego nie zrobiła, a piłkarze Lecha bezlitośnie wykorzystali naszą bierność.

Spójrzmy na pierwszą straconą bramkę. Zarówno Wojciech Urbański, jak i Kacper Chodyna mieli okazję, by raz czy dwa przerwać akcję i nie dopuścić do tego, co wydarzyło się później. Zawodnik Lecha wjechał w naszą pomoc i obronę jak rozgrzany nóż w masło, a kolejni legioniści nie potrafili go zatrzymać. Oczywiście, w końcowej fazie poślizgnął się również Kamil Piątkowski, co dodatkowo utrudniło interwencję, ale problem zaczął się znacznie wcześniej.

Przy drugim golu również nie zabrakło błędów. Shinnosuke Fukuda, debiutujący w Legii, oraz Kamil Piątkowski mogli i powinni zareagować zdecydowanie wcześniej. Zamiast dopuścić do tego, by zawodnik Lecha przeprowadził taką szarżę, należało zatrzymać go jeszcze przed wejściem w niebezpieczną strefę, a jeśli sytuacja tego wymagała, nawet faulem daleko od własnego pola karnego. Tymczasem rywal dostał przestrzeń, mógł nabrać prędkości i samodzielnie napędzić akcję, która zakończyła się golem na 1-2. Przy takim przebiegu sytuacji obrońcy nie mogą ograniczać się do biegania za przeciwnikiem. Muszą odpowiednio wcześnie ocenić zagrożenie i podjąć zdecydowaną decyzję.

To oczywiście nie koniec problemów przy tej bramce. Osobnym tematem pozostaje brak zablokowania dośrodkowania przez legionistów. Ruben Vinagre, który po raz kolejny pokazał, że w defensywie ma ogromne braki. Krycie w tej sytuacji trudno uznać za skuteczne, a przeciwnik dostał zbyt dużo swobody. Nie można zrzucać całej odpowiedzialności na jednego zawodnika, bo wcześniej zawiedli również inni, ale postawa Portugalczyka znów daje powody do krytyki.

Obie bramki nie były wyłącznie efektem pojedynczych błędów w polu karnym. W obu przypadkach Legia miała szansę zatrzymać akcję znacznie wcześniej, zanim sytuacja stała się naprawdę groźna. Zabrakło zdecydowania, odpowiedniej oceny ryzyka i gotowości do poniesienia kosztu w postaci faulu. Na tym poziomie takie detale mają ogromne znaczenie.

Nie twierdzę, że przerwanie obu akcji faulem automatycznie dałoby Legii zwycięstwo. Nie wiemy, jak potoczyłby się mecz. Ale wiemy, że w tych sytuacjach można było zrobić znacznie więcej, by nie dopuścić do utraty bramek. Lech wykorzystał nasze błędy, a Legia sama ułatwiła mu zadanie. I właśnie to irytuje najbardziej - nie musieliśmy pozwolić rywalom doprowadzić tych akcji do końca.

3. Tego im odmówić nie można

Obecnie to, co dla Lecha jest podłogą, często dla obecnej Legii sufitem. Nie zmienia to jednak faktu, że jest jedna rzecz, której nie mogę odmówić drużynie Marka Papszuna. Chodzi o walkę do samego końca, nieodpuszczanie na boisku i zaangażowanie w pojedynki o każdy centymetr murawy.

Legia przegrała z Lechem po walce i być może rozegrała najlepszy mecz w tym sezonie. Nieprzypadkowo dodaję jednak, że wiele zależało również od klasy przeciwnika. Poznaniacy to zespół z górnej półki, dysponujący jakością, której w obecnej Legii zwyczajnie brakuje. Mimo to podopieczni trenera Marka Papszuna nie położyli się na boisku i nie czekali na końcowy gwizdek. Walczyli, naciskali rywali, próbowali odbierać piłkę i przez długie fragmenty spotkania potrafili pokazać się z naprawdę dobrej strony. Było widać zaangażowanie, ambicję i chęć sprawienia niespodzianki.

Oczywiście, nie oznacza to, że wszystko funkcjonowało idealnie. Trzeba uczciwie przyznać, że obie stracone bramki padły po akcjach, w których zawodnicy Lecha potrafili wydostać się spod naszego pressingu. Sama intensywność i chęć odbioru piłki nie wystarczą, jeśli rywal potrafi jednym podaniem albo indywidualną akcją ominąć naciskających legionistów i wykorzystać powstałą przestrzeń. Właśnie tutaj uwidoczniła się różnica w jakości obu zespołów. Legia potrafiła wywierać presję, ale Lech miał zawodników, którzy umieli sobie z nią poradzić i zamienić takie sytuacje w konkretne zagrożenie.

Mimo porażki widzę jednak w tej drużynie coś, co warto docenić. Nie brakuje jej zaangażowania i ambicji. Nie przypominam sobie wielu fragmentów spotkań w tym sezonie, w których większość zawodników po prostu odpuszczałaby mecz, przestawała walczyć i przechodziła obok wydarzeń na boisku. Owszem, zdarzały się błędy, gorsze połowy i momenty, w których brakowało pomysłu na grę, ale nie sprowadzałbym problemów Legii do braku chęci czy charakteru.

Papszunowi udało się zaszczepić w tej drużynie wolę walki, ale sama ambicja nie wystarczy, żeby wygrywać z najlepszymi. Legia może biegać, walczyć, pressować i zostawiać na boisku mnóstwo zdrowia, lecz w kluczowych momentach potrzebuje również jakości piłkarskiej. Bez niej nawet dobre spotkania kończą się porażkami, a zaangażowanie pozostaje jedynie pocieszeniem po straconych punktach.

Dlatego po meczu z Lechem jestem rozczarowany wynikiem, ale nie zamierzam odbierać zawodnikom tego, co pokazali. Walczyli i próbowali przeciwstawić się mocniejszemu kadrowo rywalowi. To dobry fundament, na którym trener może budować zespół. Teraz jednak potrzeba kolejnego kroku - wzmocnień, które pozwolą przekuć tę walkę w zwycięstwa. Bo kibice Legii nie mogą w nieskończoność zadowalać się tym, że drużyna przegrała, ale przynajmniej zostawiła serce na boisku.

4. Niewykorzystane sytuacje

Trudno nie odnieść wrażenia, iż bramkarze rywali mogą przez większość sezonu bronić przeciętnie, ale gdy przychodzi im zmierzyć się z Legią, nagle przypominają sobie, jak skutecznie strzec dostępu do własnej bramki. Mateusz Lis stawał na głowie i bronił naprawdę groźne uderzenia naszych zawodników. Wystarczy wspomnieć główkę Kamila Piątkowskiego czy strzały Mateusza Szczepaniaka, Damiana Szymańskiego i Rafała Augustyniaka, który dwukrotnie był bliski pokonania golkipera rywali.

Oczywiście, nie można wszystkiego tłumaczyć świetną dyspozycją bramkarza. Legii zabrakło przede wszystkim skuteczności, bo takie okazje jak te Piątkowskiego, Szczepaniaka czy Szymańskiego powinny kończyć się bramkami. Niestety, piłka nie znalazła drogi do siatki, a rywal potrafił wykorzystać większość swoich sytuacji i ostatecznie cieszył się ze zwycięstwa.

Trudno mi sobie przypomnieć spotkanie, w którym Legia stworzyłaby aż tyle okazji podbramkowych, a mimo to ponownie zapłaciła tak wysoką cenę za brak jakości w wykończeniu. Sytuacje były, uderzenia również, ale zabrakło tego, co w futbolu najważniejsze - konkretów.

5. Zaskoczenie

Rafał Augustyniak przeszedł u Marka Papszuna niesamowitą przemianę. Gdy oglądałem jego wcześniejsze występy, najchętniej wysłałbym go na lotnisko i odesłał do jakiegokolwiek klubu, który byłby zainteresowany jego usługami. Dzisiaj patrzę na niego zupełnie inaczej. I chyba nie będzie przesadą, jeśli napiszę, że Augustyniak wyrasta na jednego z czołowych zawodników defensywy Legii.

Oczywiście, nie zamierzam udawać, że Rafał nagle stał się piłkarzem bez wad. Nadal zdarzają mu się błędy, czasem wręcz banalne, po których można złapać się za głowę. Różnica polega jednak na tym, że wcześniej takie pomyłki przytrafiały mu się nagminnie, a obecnie są raczej incydentalne. Widać większą stabilność, a jego wkład w grę zespołu jest zdecydowanie bardziej zauważalny. To zmiana, której trudno nie docenić.

Mecz z Lechem był kolejnym potwierdzeniem, że Augustyniak potrafi dać drużynie naprawdę dużo. Był jednym z lepszych zawodników na boisku, a do tego pokazał, że nie ogranicza się wyłącznie do zadań defensywnych. Oddał dwa groźne strzały, przy czym szczególnie to drugie uderzenie, oddane w drugiej połowie, mogło się podobać. Rafał miał realną szansę wpisać się na listę strzelców, ale na tym nie kończył się jego udział w ofensywie. To właśnie on zaliczył asystę przy bramce Bohdana Wjunnyka, idealnie zagrywając piłkę głową.

Spójrzmy również na liczby, bo one dobrze pokazują, jak pracował w tym spotkaniu. Augustyniak zablokował dwa uderzenia, siedmiokrotnie odbierał piłkę i wygrał siedem z dziesięciu pojedynków. Jego celność podań wyniosła 87%, ale jeszcze ciekawsza jest sama liczba zagrań. Rafał aż 86 razy próbował dostarczyć piłkę kolegom, z czego 75 podań dotarło do adresata. To pokazuje, jak często uczestniczył w rozegraniu i jak ważną rolę odgrywał w funkcjonowaniu drużyny.

Nie oznacza to jednak, że jego występ był pozbawiony mankamentów. Na minus trzeba zapisać straty piłki - Augustyniak zanotował ich aż 15, najwięcej spośród trójki zawodników tworzących blok defensywny Legii. To sporo i nie ma sensu zamiatać tego pod dywan. Przy tak dużej liczbie kontaktów z piłką pewne ryzyko jest naturalne, ale część strat z pewnością wymaga poprawy.

Mimo tego bilans jego występu wypada pozytywnie. Augustyniak był aktywny w defensywie, pomagał w rozegraniu, potrafił zagrozić bramce rywala i dołożył asystę. Jeszcze niedawno trudno było mi wyobrazić sobie, że będę pisał o nim w tak dobrym tonie. Dzisiaj muszę jednak przyznać, że jego przemiana jest jedną z ciekawszych rzeczy, jakie wydarzyły się w Legii pod wodzą Papszuna.

To dobry przykład na to, że odpowiedni trener potrafi wydobyć z zawodnika znacznie więcej, niż wcześniej pokazywał. Augustyniak wciąż nie jest piłkarzem idealnym, ale z zawodnika, którego najchętniej pożegnałbym z klubem, stał się ważnym elementem defensywy. A jeśli utrzyma obecną dyspozycję i ograniczy proste błędy, Legia może mieć z niego jeszcze sporo pożytku.

Kamil Dumała