Punkty po meczu ze Śląskiem Wrocław

1. Wyszarpany punkt

W meczach z Koroną i Piastem Legia straciła cztery punkty, remisując spotkania, w których obejmowała prowadzenie. W obu przypadkach można było mieć poczucie niedosytu, bo warszawianie mieli wszystko w swoich rękach. O ile jednak w przypadku Korony rzeczywiście można było mówić o straconych dwóch punktach, o tyle z Piastem Legia mogła spokojnie zejść z boiska bez żadnej zdobyczy.

Dokładnie to samo można powiedzieć o piątkowym spotkaniu ze Śląskiem Wrocław. To goście mieli lepsze momenty, potrafili stworzyć większe zagrożenie pod bramką Legii i przez dłuższe fragmenty wyglądali na zespół bardziej konkretny w ofensywie. Legia natomiast przez większość spotkania miała ogromny problem ze stworzeniem sobie dogodnych sytuacji.

Dlatego warszawianie powinni być przede wszystkim zadowoleni z tego, że jedną z naprawdę nielicznych okazji udało się zamienić na bramkę i doprowadzić do wyrównania już w doliczonym czasie gry. Oczywiście punkt zdobyty w takich okolicznościach zawsze trzeba szanować, ale nie może on również przykryć tego, jak wyglądała sama gra.

Był to kolejny słabszy mecz Legii w tym sezonie i momentami bardzo mocno przypominał to, co oglądaliśmy w poprzednich rozgrywkach. Dużo posiadania piłki, ale niewiele konkretów. Rozgrywanie dla samego rozgrywania, bez odpowiedniego przyspieszenia i pomysłu na sforsowanie defensywy rywala. Akcji podbramkowych było tyle, co kot napłakał.

Z drugiej strony trzeba uczciwie odnotować: seria bez porażki nadal trwa. Legia potrafi punktować nawet wtedy, gdy nie prezentuje się dobrze, a to również jest pewną wartością. Problem polega na tym, że 12 punktów po sześciu kolejkach nie jest wynikiem wybitnym, szczególnie jeśli spojrzymy na to, z kim Legia będzie musiała się jeszcze zmierzyć. Najtrudniejsze sprawdziany dopiero przed nami. Jeszcze przed przerwą reprezentacyjną Legię czekają między innymi mecze z Widzewem Łódź i Jagiellonią Białystok, a także dwa spotkania z Motorem Lublin - w pierwszej rundzie Pucharu Polski i w lidze. To będą zdecydowanie poważniejsze testy niż część dotychczasowych spotkań.

I właśnie dlatego każdy kolejny stracony punkt powinien niepokoić. Jeżeli Legia rzeczywiście chce walczyć o miejsce premiowane udziałem w europejskich pucharach, nie może regularnie remisować spotkań, w których sama nie potrafi zdominować rywala. Szczególnie że w tych meczach nie zawsze będzie miała szczęście, a bramka zdobyta w doliczonym czasie gry nie będzie pojawiać się za każdym razem.
Na razie tabela może jeszcze wyglądać przyzwoicie, a seria bez porażki może dawać pewien komfort. Jednak sama liczba punktów nie powinna przesłaniać problemów, które widać na boisku. Legia nadal ma kłopot z kreowaniem sytuacji, utrzymaniem odpowiedniej intensywności i kontrolowaniem spotkań.

2. To nie plaża

Strasznie irytowała mnie Legia, która tak długo przechodziła do ofensywy, że spokojnie można było zrobić sobie kawę albo herbatę, wypić ją, poczekać aż wystygnie. I nie jest to tylko moje odczucie, bo po meczu trener Marek Papszun powiedział bardzo ciekawą rzecz:

„Mocno naciskamy na to, żeby w pierwszej i drugiej tercji być odpowiedzialnym, unikać trudnych rozwiązań i grania z pierwszej piłki, bo takie podania są trudne i ryzykowne. Akcje trzeba dynamizować wyżej, dopiero kiedy jesteśmy dobrze ustawieni i bliżej siebie. Wtedy szybciej można odebrać piłkę.”

I tutaj trudno się z trenerem nie zgodzić. Sam również wolę, kiedy Legia w dwóch pierwszych tercjach odpowiedzialnie rozgrywa piłkę, zamiast bezmyślnie posyłać ją do przodu przy każdej możliwej okazji. Jeżeli najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest podanie do najbliższego zawodnika, to nie widzę w tym absolutnie nic złego. Tylko że odpowiedzialne granie nie może oznaczać grania w tempie spacerowym.

W meczu ze Śląskiem przez długie fragmenty podopieczni trenera Papszuna rzeczywiście próbowali rozgrywać piłkę bez podejmowania zbędnego ryzyka. Problem polegał na tym, że robili to tak wolno, że momentami miałem wrażenie, jakby zawodnicy byli jeszcze na plaży i odpoczywali po sezonie.

Na powyższym obrazku mamy idealny przykład. Legia ma możliwość rozpoczęcia ataku, Bartosz Kapustka prowadzi piłkę do przodu, ale zamiast wykorzystać moment i przyspieszyć akcję, robi to niezwykle spokojnie. Nie mam tutaj pretensji wyłącznie do kapitana, bo wystarczy spojrzeć na resztę zespołu.

Środkowi pomocnicy ruszają do przodu z takim animuszem, jakby jechali wozami z węglem pod górkę. Obrońcy również przesuwają się bardzo powoli, przez co Kapustka nie ma zbyt wielu możliwości zagrania piłki do przodu. W efekcie akcja, która mogła zostać szybko rozwinięta, zwalnia praktycznie do zera.

I właśnie tutaj widzę największy problem. Spokojne rozegranie piłki jest dobre, ale musi mieć swój moment przejścia w przyspieszenie. Jeżeli Legia odpowiednio ustawi się na własnej połowie, wyciągnie przeciwnika i znajdzie przestrzeń między jego formacjami, to wtedy trzeba wykorzystać ten moment. Nie można przez kolejne kilka sekund prowadzić piłki i czekać, aż przeciwnik zdąży wrócić na swoje pozycje.

Jeżeli przegrywasz mecz, naturalnie chcesz jak najszybciej doprowadzić do wyrównania. Oczywiście nie oznacza to, że należy bezmyślnie rzucić wszystkich zawodników do przodu i liczyć na cud. Nadal trzeba zachować odpowiednią strukturę, zabezpieczyć się przed kontratakiem i podejmować racjonalne decyzje.

Ale między odpowiedzialnym rozegraniem a mozolnym człapaniem z piłką do przodu jest ogromna różnica. Legia w meczu ze Śląskiem zbyt często wybierała właśnie tę drugą opcję. Zamiast wykorzystać moment, kiedy można było przyspieszyć, pozwalała rywalowi spokojnie ustawić się w defensywie. A kiedy Śląsk miał już wszystkich zawodników za piłką, znalezienie wolnej przestrzeni było zdecydowanie trudniejsze.

To trochę błędne koło. Legia długo rozgrywa piłkę, przeciwnik spokojnie się ustawia, potem warszawianie próbują znaleźć miejsce, ale nie ma już gdzie tego miejsca znaleźć. Piłka wraca do tyłu, zaczynamy kolejne rozegranie i historia się powtarza. Dlatego nie jestem przeciwnikiem tego, co mówi Papszun. Wręcz przeciwnie - uważam, że odpowiedzialne budowanie akcji od własnej bramki jest potrzebne. Tylko że odpowiedzialność nie może zabijać dynamiki.

Legia potrzebuje zawodników, którzy będą potrafili rozpoznać moment, w którym należy przestać grać bezpiecznie i po prostu przyspieszyć. Jedno podanie do przodu, ruch bez piłki, wejście pomocnika w wolną przestrzeń i nagle cała akcja wygląda zupełnie inaczej.

Bo kiedy przegrywasz mecz, nie chodzi o to, żeby grać chaotycznie. Chodzi o to, żeby grać szybciej i mądrzej. A tego w piątkowy wieczór zdecydowanie Legii zabrakło.

3. Schematyczność

Legia jest schematyczna i naprawdę trudno z tym polemizować. Jeżeli warszawianie tworzą sytuacje podbramkowe, to najczęściej akcja wygląda bardzo podobnie: piłka trafia na prawą albo lewą stronę, wahadłowy próbuje przedrzeć się do przodu, a następnie posyła dośrodkowanie w pole karne w poszukiwaniu naszych napastników. Oczywiście nie ma nic złego w wykorzystywaniu szerokości boiska czy szukaniu napastników dośrodkowaniami. Problem pojawia się wtedy, kiedy jest to praktycznie jedyny pomysł na ofensywę.

Jeżeli spojrzymy na inne sposoby budowania akcji, Legia nie wygląda już tak dobrze. Ataki środkiem praktycznie nie istnieją, a sytuacje tworzone po kombinacyjnej grze pomocników można policzyć na palcach jednej ręki. Najczęściej podopieczni trenera Marka Papszuna próbują atakować wahadłami albo wykorzystują stałe fragmenty gry.

I rywale doskonale już o tym wiedzą. Wystarczy skutecznie ograniczyć Pawła Wszołka i Rubena Vinagre, odciąć ich od podań i utrudnić im wejście w ostatnią tercję boiska, a Legia zaczyna mieć ogromne problemy z kreowaniem sytuacji. Nagle okazuje się, że nie ma kolejnego zawodnika, który weźmie odpowiedzialność za stworzenie przewagi.

I tutaj dochodzimy do największego problemu - środka pola. Środkowi pomocnicy są zdecydowanie zbyt statyczni. Brakuje im ruchu bez piłki, szukania wolnych przestrzeni przed polem karnym przeciwnika i przede wszystkim odwagi, aby wejść między linie. Zbyt często zawodnik podający piłkę nie ma komu jej zagrać do przodu, ponieważ pozostali pomocnicy stoją za jego plecami albo poruszają się według tego samego, łatwego do przewidzenia schematu.

A przecież w nowoczesnej piłce nie wystarczy tylko dobrze wykonywać założenia taktyczne. Czasami trzeba zrobić coś nieprzewidywalnego. Przyjąć piłkę między liniami, obrócić się, minąć rywala, zagrać prostopadle albo wymusić przesunięcie całej defensywy przeciwnika.

Większość naszych pomocników nie ma naturalnego zmysłu rozgrywającego. Prostopadłych podań otwierających drogę do bramki jest bardzo niewiele, podobnie jak zagrań za linię obrony rywala. Można je właściwie policzyć na palcach jednej ręki. W efekcie cała ofensywa zaczyna opierać się na tym, czy danego dnia dobrze funkcjonują wahadła. Paweł Wszołek raz będzie miał świetny mecz i zrobi różnicę, ale zdecydowanie częściej zdarzają mu się występy, w których niewiele mu wychodzi. Podobnie jest z Rubenem Vinagre, choć w jego przypadku trzeba przyznać, że w porównaniu z poprzednim sezonem Portugalczyk zrobił ogromny krok do przodu.

Problem polega na tym, że nawet jeśli jeden z nich ma słabszy dzień, Legia powinna mieć inne rozwiązania, a obecnie ich nie ma. Nie ma przyspieszenia. Nie ma zawodnika, który regularnie zrobi przewagę indywidualną w centralnej strefie. Nie ma kogoś, kto wejdzie w drybling, zmusi przeciwnika do wyjścia ze swojej pozycji i tym samym stworzy przestrzeń pozostałym zawodnikom.
Takim piłkarzem mógłby być Jakub Żewłakow. Młody zawodnik pokazał już, że ma odwagę wejść w drybling i spróbować czegoś niekonwencjonalnego. Problem w tym, że ponownie dopadła go kontuzja. Poza tym trudno zakładać, że w najbliższym czasie u trenera Papszuna będzie zawodnikiem, od którego ten rozpocznie ustalanie składu i który będzie regularnie wychodził w podstawowej jedenastce.

I właśnie dlatego tak bardzo potrzebny jest zawodnik do środka pola. Nie kolejny wyrobnik, który będzie tylko realizował zadania taktyczne, ale ktoś, kto doda zespołowi element nieprzewidywalności.

4. Kozak

To, co wyprawia Otto Hindrich, zasługuje na najwyższe noty i ogromne uznanie. W meczu ze Śląskiem rumuński bramkarz po raz kolejny pokazał, jak wiele daje obecnie Legii i jak ważnym punktem zespołu się stał.

Kiedy w 75. minucie Luka Marjanac ruszył z połowy i znalazł się sam na sam z naszym bramkarzem, szczerze mówiąc, modliłem się tylko, żeby nie trafił w światło bramki. Tymczasem nie musiał uderzać obok, bo w bramce stał Otto Hindrich. Rumuński bramkarz kapitalnie zachował się w tej sytuacji i nogami obronił strzał rywala, ratując Legię przed utratą kolejnej bramki.

To jednak nie była jego jedyna świetna interwencja tego wieczoru. Kilka minut wcześniej w sytuacji podbramkowej próbował pokonać go Przemysław Banaszak, ale również tym razem Hindrich wyszedł z pojedynku zwycięsko.

I właśnie takie interwencje robią różnicę między bramkarzem, który po prostu wykonuje swoją pracę, a zawodnikiem, który realnie zdobywa dla zespołu punkty.

Gdyby nie Hindrich, Legia spokojnie mogłaby przegrać to spotkanie 0-3 i nie miałaby większych podstaw do narzekania na taki wynik. Śląsk miał swoje okazje, a warszawianie przez długie fragmenty wyglądali bardzo przeciętnie. To właśnie Otto sprawił, że Legia cały czas pozostawała w grze i ostatecznie mogła jeszcze wyrwać punkt w doliczonym czasie.

Trudno więc nie doceniać tego, co obecnie prezentuje Rumun. Hindrich jest jednym z najjaśniejszych punktów Legii i mam wrażenie, że z meczu na mecz jego wartość dla zespołu tylko rośnie. I właśnie dlatego zaczynam się obawiać, że jeżeli dalej będzie bronił na takim poziomie, Legia może mieć z nim problem… ale nie sportowy. Problemem może być budżet.

Jeżeli zimą pojawią się konkretne oferty za Hindricha, trudno wykluczyć, że klub będzie poważnie rozważał jego sprzedaż, szczególnie jeżeli ponownie trzeba będzie ratować finanse. Byłby to oczywiście ogromny cios sportowy, bo znalezienie bramkarza, który od razu da Legii podobną jakość, może okazać się bardzo trudne.

Teoretycznie w odwodzie pozostaje jeszcze Brkić, ale tutaj trudno mieć pełne zaufanie, skoro jego pobyt w Legii zdecydowanie zbyt często kojarzy się z gabinetami lekarskimi zamiast z regularnymi treningami.

Dlatego na dziś jedno jest pewne: Otto Hindrich jest jednym z powodów, dla których Legia ma na swoim koncie więcej punktów, niż momentami powinna. I obyśmy nie musieli zimą przekonać się, jak bardzo będzie go brakowało.

5. „Ostatni z gatunku”

W meczu ze Śląskiem Wrocław nastąpiło oficjalne pożegnanie Artura Jędrzejczyka. Obrońca wyszedł na boisko w podstawowym składzie, ale po zaledwie kilku sekundach został zmieniony przez obecnego kapitana Legii - Bartosza Kapustkę. Było to symboliczne i naprawdę piękne pożegnanie zawodnika, który przez lata był jednym z najważniejszych ludzi w szatni warszawskiego klubu.

Pożegnanie nie zakończyło się oczywiście wraz z pierwszym gwizdkiem. Swoją wyjątkową oprawę miało również po spotkaniu, kiedy kibice mogli jeszcze raz podziękować Jędrzejczykowi za wszystkie lata spędzone przy Łazienkowskiej. Wiadomo już również, że numer „55” zostanie zastrzeżony.

Artur Jędrzejczyk to jeden z najbardziej zasłużonych piłkarzy w historii Legii. Pod względem liczby występów ustępuje jedynie świętej pamięci Lucjanowi Brychczemu. 420 meczów w barwach Legii mówi zresztą samo za siebie. To nie był zawodnik, który pojawił się przy Łazienkowskiej na chwilę, zrobił swoje i ruszył dalej. Jędrzejczyk przez lata był częścią tego klubu, jego historii, sukcesów i również trudniejszych momentów.

I chyba właśnie dlatego tak bardzo brakuje mi dzisiaj takich zawodników w Legii.

Trudno nie zgodzić się z kibicami, którzy mówią, że Artur jest jednym z ostatnich przedstawicieli pewnego gatunku piłkarzy. Zawodników, którzy naprawdę potrafili utożsamiać się z klubem, oddać mu serce i walczyć za jego barwy w każdym spotkaniu. Jędrzejczyk nie zawsze był najlepszym piłkarzem na boisku, nie zawsze wszystko mu wychodziło, ale chyba nikt nigdy nie mógł mu zarzucić braku zaangażowania. On po prostu zostawiał na boisku wszystko.

Walka o każdą piłkę, determinacja, charakter, emocje i ogromne przywiązanie do Legii - tego nie da się wytrenować na żadnym treningu. To albo się ma, albo nie. A „Jędza” miał to od zawsze.

Tym bardziej że jego historia z Legią nie była usłana wyłącznie różami. Był moment, kiedy klub próbował się z nim rozstać i wypchnąć go z Warszawy. Mimo tego został, wrócił do gry i przez kolejne lata nadal dawał kibicom powody do radości.

Dzisiaj takich historii jest zdecydowanie mniej. Współczesny futbol jest zupełnie inny, zawodnicy częściej zmieniają kluby, a przywiązanie do jednych barw przez wiele lat staje się coraz rzadszym zjawiskiem. Tym bardziej należy docenić kogoś, kto przez tak długi czas był związany z Legią i naprawdę stał się częścią jej historii.

420 meczów. Trofea. Wielkie zwycięstwa. Trudne momenty. Radość i rozczarowania. A przede wszystkim serce zostawione na boisku.

Artur, dozgonny szacunek za wszystko, co zrobiłeś dla Legii Warszawa. Za każdą walkę, każdy wślizg, każdą wygraną i każdą chwilę, w której reprezentowałeś ten klub z dumą. Powodzenia w kolejnych krokach, „Jędza”! Legia zawsze będzie Twoim domem.

Kamil Dumała